Laatste update 21:58
39

Italiaanse arts waarschuwt: zo erg is de corona-uitbraak

In een lang bericht op Facebook vertelt de Italiaanse intensive care arts Daniele Macchini van het ziekenhuis Humanitas Gavazzeni in Bergamo nabij Milaan, in het hart van de uitbraak, over hoe het is om in de frontlinie het coronavirus te bestrijden. Sinds de uitbraak van het virus zijn in Italië al honderden mensen aan COVID-19 overleden. Zestien miljoen mensen in het noorden van Italië zijn in quarantaine geplaatst.

Het bericht van Macchini maakt duidelijk dat de vele relativerende berichten over de corona-uitbraak, met name in Italië, grotendeels onterecht sussend zijn. Hij roept zijn medeburgers op de uitbraak serieus te nemen en smeekt hen de maatregelen op te volgen die genomen worden om de ziekte te bestrijden. Hij spreekt van een oorlog tegen het virus.

Epidemioloog Silvia Stringhini plaatste de posting in een Engelstalige samenvatting op Twitter. Joop vertaalde die weer naar het Nederlands. Dit is de dramatische oproep die Macchini met zijn landgenoten en de wereld wil delen:

“Na lang nadenken over of ik wel moest schrijven wat ons overkomt en zo ja wat, voelde ik dat blijven zwijgen onverantwoord is. Ik zal daarom proberen om mensen die ver van onze realiteit staan, te vertellen hoe we in Bergamo in deze dagen van COVID-19-pandemie leven. Ik begrijp de noodzaak om geen paniek te veroorzaken, maar ik vrees dat de boodschap van hoe gevaarlijk deze uitbraak is, de mensen anders niet bereikt.

Ik heb zelf met enige verbazing de voorbije week de reorganisatie van het hele ziekenhuis gezien, toen deze vijand zich nog in de schaduw bevond: de afdelingen werden ‘leeggemaakt’, op basis van een zorgvuldige selectie werden  activiteiten gestaakt, evenals de opnames op de intensive care om zoveel mogelijk bedden vrij te maken.

Deze snelle transformatie zorgde voor een sfeer van stilte en een surrealistische leegte op de gangen van het ziekenhuis die we eerst niet begrepen, alsof we wachtten op een oorlog die nog moest beginnen en waarvan velen (waaronder ik) niet zeker waren of die ooit wel zou uitbarsten, helemaal in deze hevigheid. 

Ik herinner me nog een nachtelijk gesprek, een week geleden toen ik wachtte op de resultaten van een test. Als ik er nu over nadenk, lijkt mijn bezorgdheid van toen over één mogelijk geval bijna belachelijk en ongerechtvaardigd, nu ik heb gezien wat er gebeurt. Welnu, de situatie is thans op zijn zachtst gezegd dramatisch.

De oorlog is letterlijk uitgebarsten en er wordt dag en nacht ononderbroken gevochten. De grote behoefte aan bedden is in alle hevigheid werkelijkheid geworden. Het een na het andere bed wordt leeggemaakt, in een indrukwekkend tempo.

De borden met de namen van de patiënten, in verschillende kleuren afhankelijk van de operatie-afdeling, zijn nu allemaal rood en in plaats van aan te geven welke operatie er uitgevoerd moet worden, tonen ze nu de diagnose, die altijd hetzelfde luidt: dubbele longontsteking (bilateral interstitial pneumonia, red. Joop).

Laat me nu uitleggen welk griepvirus zo’n enorm drama veroorzaakt. [het bericht blijft COVID-19 vergelijken met griep, red. Joop]. Terwijl er nog steeds mensen zijn die opscheppen dat ze niet bang zijn en daarom maatregelen negeren, of die protesteren omdat hun dagelijkse routine tijdelijk onderbroken wordt, vindt er een epidemiologische ramp plaats. Er zijn geen chirurgen, urologen of orthopedisten meer, we zijn allemaal nog slechts artsen die plotseling deel uitmaken van één enkel team om deze tsunami die ons heeft overweldigd te bedwingen.

Gevallen vermenigvuldigen, we komen op een aantal van 15 tot 20 opnames per dag, allemaal om dezelfde reden. De resultaten van de tests volgen elkaar snel op: positief, positief, positief. Plots is de spoedeisende hulp volledig overlopen.

De redenen voor opname zijn steeds hetzelfde: koorts en ademhalingsmoeilijkheden, koorts en hoest, gestokte ademhaling. Radiologie rapporteert altijd hetzelfde: dubbele longontsteking, dubbele longontsteking, dubbele longontsteking. Allemaal in het ziekenhuis.

De een wordt geïntubeerd en naar de intensive care gebracht. Voor anderen is het al te laat … Beademingsapparatuur is plots goud waard: operatiekamers die niet worden gebruikt omdat de operaties zijn gestaakt, worden ingericht als intensive care-zalen.

Het personeel is uitgeput. Ik zag de vermoeidheid op gezichten van mensen die normaal gesproken onvermoeibaar zijn, ondanks het uitputtende werk dat ze altijd al doen. Ik zie solidariteit bij ons allemaal, niemand die ooit stopt met onze collega’s internisten te vragen: “Wat kan ik nu voor je doen?”

Artsen die bedden verplaatsen en patiënten overbrengen, die medicatie toedienen in plaats van verpleegkundigen. Verpleegkundigen met tranen in hun ogen omdat we niet iedereen kunnen redden, terwijl bij verschillende patiënten tegelijkertijd te zien is dat hun lot al bezegeld is.

Er zijn geen diensten meer, geen uren meer. Het sociale leven is voor ons opgeschort. We zien onze families niet meer uit angst ze te besmetten. Sommigen van ons zijn al geïnfecteerd, ondanks de protocollen.

Sommigen van onze geïnfecteerde collega’s hebben ook geïnfecteerde familieleden en sommigen van hun familieleden verkeren al tussen leven en dood. Dus wees geduldig, je kunt niet naar het theater, niet naar musea of niet naar de sportschool. Probeer medelijden te hebben met de talloze oude mensen die je zou kunnen uitroeien.

We proberen onszelf hier alleen maar nuttig te maken. Je zou hetzelfde moeten doen: wij hebben allen invloed op het leven en de dood van tientallen mensen. Jij met het jouwe nog veel meer. Deel dit bericht alsjeblieft. We moeten het verspreiden om te voorkomen dat wat nu hier plaatsvindt, straks in heel Italië gebeurt. 

Ik eindig met te zeggen dat ik de strijd om paniek te voorkomen niet echt begrijp. De enige reden die ik kan bedenken is dat er een tekort aan maskers is, maar er is al geen masker meer te koop. Er is niet veel onderzoek naar, maar is paniek nou echt erger dan de verwaarlozing en de onzorgvuldigheid tijdens een epidemie als deze?”

Geef een reactie

Laatste reacties (39)