Laatste update 23:30
75

‘Keulen is de Rijksdagbrand van onze tijd’

“We hebben gefaald. Over ‘Keulen’.” Dat schrijft Bart Eeckhout, commentator bij de Belgische krant De Morgen. De krant gaat daarmee diep door het stof over de tendentieuze berichtgeving waartoe zij zich heeft laten verleiden in de mediastorm die losbarstte na de gebeurtenissen in Keulen, en andere Duitse steden, in de nacht van Oud op Nieuw:

Ook al voelden sommigen van ons er zich niet goed bij, zijn de enen meer blijven nuanceren dan de anderen, toch hebben we ons met zijn allen laten overweldigen door die met drumgeroffel ondersteunde roep om te Benoemen; om alvast te schrijven wat we nog niet konden weten; om te beschuldigen voor we de feiten konden kenden. Omdat terughoudendheid en feitelijkheid synoniem werden voor doofpotoperaties.

Eeckhout beschrijft hoe hij zich gedwongen voelde om steeds verregaandere conclusies over vluchtelingen te trekken, in weerwil van het gebrek aan feiten, omdat daar letterlijk om geschreeuwd werd:

Ik herinner me hoe ik daarom uitgescholden ben, mijn deontologie betwijfeld, mijn kinderen bedreigd, omdat ik de voorwaardelijke wijs wou blijven gebruiken, zolang geen dader gekend was. Ik heb die journalistieke terughoudendheid niet ten volle kunnen/durven volhouden. Gaandeweg is de ‘vermoedelijk’ en de ‘zou’ ook uit mijn zinnen verdwenen. Ik ga niet naar anderen wijzen. Ook ik ben bang geweest voor de meute.

Inmiddels is gebleken dat de diefstallen en aanrandingen voor het leeuwendeel door leden van criminele bendes werden gepleegd en dat bijna alle daders uit Algerije (25) en Marokko (21) kwamen. Overigens berichtte Joop al op 7 januari over de mogelijke betrokkenheid van deze bendes en op 13 januari over het beleid dat deze problematiek mogelijk maakte.

Volgens Eeckhout had de bereidheid van media om journalistiek principes aan de kant te schuiven ten faveure van ferme taal over vluchtelingen niets te maken met ‘commerciële druk’, maar alles met “de intimiderende druk van een rumoerige minderheid om een bepaalde ‘waarheid’ door te drukken”. Wie de asielcrisis niet als de oorzaak van Keulen durfde benoemen, stemde stilzwijgend in met de gewelddaden, aldus Eeckhout. “Je zou dat een nieuwe vorm van politieke correctheid kunnen noemen.” Maar de media kunnen niet alle schuld dragen voor ‘de obsessionele aandacht voor de negatieve (en soms gewoon onware) aspecten van vluchtelingenopvang’, aldus Eeckhout, want die schrijven het volk naar de mond:

Wie was eerst: de kip of het ei? Media geven toe aan de druk van een mondig, wantrouwig publiek. Omgekeerd bevestigen die berichten alleen maar dat wantrouwen.

Ondertussen is ‘Keulen’ echter gebruikt als een breekpunt in de Europese asielpolitiek en om politieke winst te boeken en tegenstrevers het zwijgen op te leggen, schrijft Eeckhout. “Repressie is de norm geworden.” Daarom durft hij de stelling aan:

Het massageweld van Keulen is de brandstichting in de Reichstag van onze tijd. En opnieuw hebben we er met zijn allen op staan kijken, hoe de verkeerde groep mensen werd beschuldigd en hoe democratische leiders werden gediscrediteerd.

Geef een reactie

Laatste reacties (75)