2.970
21

Administratief medewerker

Soms aspirerend zanger en soms administratief medewerker

Alles gaat naar de klote

Dit is een interventie. Het gaat zo niet langer.

Corona grijpt om zich heen. Elke dag tienduizenden mensen besmet. Burgers rellen in de straten, agenten schieten om zich heen. Migranten sterven aan de grens, Europa wankelt op haar grondvesten. Het klimaat slaat op hol en de zorg is overbelast. De regering maant, waarschuwt, eist en dreigt. We gaan allemaal naar de klote en we lijken er haast mee te hebben.

Dit is een interventie. Het gaat zo niet langer.

naar de klote
cc-foto: Roel Wijnants

Als je het nieuws leest, dan denk je dat de wereld elke dag weer vergaat. Ik zeg niet dat bovenstaande zaken niet spelen, of dat ze niet ernstig zijn. Maar het is niet het enige dat er is. Het lijkt alsof sommige mensen niet beseffen dat we kinderen hebben in dit land. Dat we kwetsbare mensen hebben. Er zijn mensen die onder ‘normale’ omstandigheden al balanceren op het randje, maar nu overspoeld worden door extra bakken vol ellende.

Het is te makkelijk om ‘de media’ de schuld te geven. Er zijn verschillen, maar over het algemeen brengen de media dat wat verkoopt. En pijn, verdriet en ellende verkoopt. Als je zegt dat Jan en Marie al 60 jaar gelukkig getrouwd zijn, dan krijg je misschien een glimlach. Maar als je zegt dat Jan verliefd is geworden op een wappie en samen met haar een 5G-zendmast in brand wilde steken, dat Marie ze betrapt heeft en haar eigen huis in brand stak om het overspelende paar dwars te zitten, dan haal je de voorpagina van de krant.

Het is niet voor niks dat we woorden kennen als ramptoerisme en kijkersfile. Het lijkt alsof we ons pas beter voelen als we zien dat het slechter gaat met anderen. Maar als constant op het negatieve gefocust wordt, dan vertroebelt ons beeld van de werkelijkheid. Neem het voorbeeld van Ambulancezorg Nederland. Die voelde laatst de noodzaak aan te geven dat elk geweldsincident tegen ambulancemedewerkers er een te veel is, maar dat ze worden uitvergroot in de media. En dat de realiteit is dat een groot deel van de medewerkers er nooit mee te maken krijgt.

Maar niks blijft zonder gevolgen. Hoe meer je iets benadrukt, hoe meer mensen gaan denken dat het de enige waarheid is. Dat er overal sprake is van geweld en problemen. Hoe radicaler het probleem, des te radicaler moet de oplossing dan zijn.

Je zal zien dat de komende tijd steeds meer zal blijken wat de (psychische) schade is van een overdaad aan negativiteit. Mensen die vereenzamen, die wanhopen, die steeds meer moeite krijgen om het licht aan het eind van de tunnel te zien.

Er is heel veel schoonheid en er schuilt in alles ook hoop. De lelijkste dingen kunnen de mooiste dingen voortbrengen. Het zou mooi zijn als er bijvoorbeeld wat vaker tijdens die persconferenties over de coronamaatregelen wordt aangegeven dat ook dit voorbij gaat. Dat er gefocust wordt op wat kan en iets minder op wat moet of niet mag. Dus dat je mag lachen, dansen, genieten. Dat je kan vragen hoe het gaat met mensen die je al een tijd niet hebt gesproken. Of zelfs nooit eerder hebt gesproken.

Letterlijk alles zou je in een positief licht kunnen zien. De dood van Joran (a.k.a. Job), de zoon van Annemarie, is een verdrietige gebeurtenis. Maar het feit dat, door de columns van Annemarie, we Joran hebben leren kennen, is hoopgevend. Joran, die geen wrok koestert, geen haat kent, geen ellende opzoekt en alles en iedereen beoordeelt op het moment en op niks anders, is een rolmodel.

Geef een reactie

Laatste reacties (21)