942
37

Schrijver/ondernemer/student

Derek Otte (Rotterdam, 1988) schrijft, onderneemt en studeert. Via zijn persoonlijke weblog is hij ontdekt door Spunk. Als kind van de multiculturele samenleving schrijft Derek persoonlijke en vaak maatschappijkritische stukken. Ruwe bolster. Weldoener, niet-slaper, dagdromer.

Boycot bullshit

Ik zeg niet dat de politieke situatie in Iran de schoonheidsprijs verdient, ik zeg alleen dat men best wat kritischer naar de houding van de Verenigde Staten mag kijken. Onschuldig bloed verspillen op basis van leugens, kan niet.

Iran is eng. Iran is al jaren eng, maar nu echt. President Ahmadinejad is een levensgevaarlijke dictator, de bevolking van Iran lijdt onder zijn regime en het land is bezig met het ontwikkelen van nucleaire wapens die de wereldvrede in gevaar kunnen brengen. Geen vragen stellen, gewoon aannemen. Iran is eng. Iran moet dus kapot. Da’s voor iedereen beter.

Na de verschrikkelijke aanslagen van 11 september 2001 moest het terrorisme worden aangepakt. Kilo’s lood en liters onschuldig bloed waren er nodig om Al Qaida te bestrijden in het Afghaanse hol van de leeuw. Krijgsheer Bush deelde het de hele wereld met een stalen gezicht mede. Dezelfde missie zou Afghaanse burgers vrijheid en democratie brengen, uiteindelijk. Beschaving en verlichting, the American way. Met militaire steun van verschillende Europese landen wordt er tot op de dag van vandaag één van de duurste kat-en-muisspelletjes ooit gespeeld.
De wraakoorlog in Afghanistan heeft duizenden soldaten en een onbekend aantal onschuldige burgers het leven gekost. Over de cijfers wordt gelogen. Net als over de redenen om de oorlog te voeren. Vroeger waren de rebellen van Al Qaida namelijk geliefd bij de Amerikaanse regering, omdat zij streden tegen de communistische invloeden in de regio. Was hun verraad de reden om tot een overweldigend machtsvertoon over te gaan? Was het gezichtsverlies na 9/11 zo groot?
Was de oorlog een mooi motief om weer eens nadrukkelijk in het Midden-Oosten te opereren? Of had men echt een tien jaar durende oorlog nodig om Osama bin Laden te doden? En wat had Irak er in 2003 opeens mee te maken?
Natuurlijk, Saddam Hoessein onderdrukte zijn volk. En ook Irak had banden met Al Qaida. Dat werd allemaal aangetoond enzo. Het belangrijkste was, dat er zich binnen de grenzen van de oliestaat massavernietigingswapens bevonden. Massa’s wapens, die waarschijnlijk zichzelf vernietigd hebben. Want tot op de dag van vandaag zijn ze niet gevonden. Waar ging de bloederige oorlog dan om? Om olie? Is het blinde razernij geweest, voortkomend uit een falende missie in Afghanistan? Werd Saddam de nieuwe Osama, omdat we laatstgenoemde niet konden vinden?
De belangen moeten in ieder geval erg groot geweest zijn, want ook voor het ombrengen van Hoessein en het zoeken naar niet bestaande wapens heeft een complete samenleving het moeten ontgelden. Onschuldige vrouwen, mannen en kinderen. Dood. Afghanistan en Irak zijn ontwricht. Wie er niet is afgeslacht, leeft getraumatiseerd verder in een straatarme en volledig ontregelde samenleving.
Ondertussen komt Amerika nog altijd overal mee weg. Westers georiënteerde media blijven propaganda de wereld in pompen. Nog steeds zijn er maar weinig mensen die het Afghaanse debacle of het Irakese drama zien voor wat beide dossiers zijn: in alle opzichten gedrochtelijke uitkomsten van verschrikkelijke oorlogen die nooit gevoerd hadden mogen worden.
En nu richten de Verenigde Staten de pijlen steeds nadrukkelijker op Iran. In 1995 zou het nog maar vijf jaar duren voordat Iran de wereld op zou kunnen blazen. Echt waar. Uncle Sam zoekt in een soort hunkering naar geweld eerst een gewenste oorlog uit, om daarna de meest bizarre bullshit te verzinnen om die oorlog ook daadwerkelijk gerechtvaardigd te kunnen voeren. Om alles een beetje te verkopen.
Na Afghanistan en Irak, is nu Iran de pineut. Iran aanvallen zou een laatste wanhoopspoging kunnen zijn om meer grip op het roerige Midden-Oosten te krijgen. Een aanval zou het in Afghanistan en Irak geleden gezichtsverlies kunnen herstellen. De doodsangst voor nucleaire wapens onder gevaarlijke regimes moet er bij de Amerikaanse bevolking ook goed in blijven zitten. Op die manier praat er lekker niemand over de niet te managen economische crisis. Misschien is die crisis wel zo erg, dat het huidige Amerika niet eens zonder overzeese oorlog (en de economie die hieruit voorkomt) kan.
Zulke motieven met de mantel der democratisch verlangen, compassie en vreedzaamheid bedekken, is in ieder geval knap. Ontzettend knap. Maar lichtelijk ongeloofwaardig. Sommige deskundigen zien de Amerikaanse oorlogsvloot in de Straat van Hormuz en de olieboycot van de Europese Unie tegen Iran als de eerste signalen van een mogelijke nieuwe oorlog in het Midden-Oosten, met de Verenigde Staten als hoofdrolspeler. Dat zou ziek zijn. Ik zeg niet dat de politieke situatie in Iran de schoonheidsprijs verdient, ik zeg alleen dat men best wat kritischer naar de houding van de Verenigde Staten mag kijken. Onschuldig bloed verspillen op basis van leugens, kan niet.
Om herhaling van de recente geschiedenis te voorkomen zou ik tegen de stoere, vredelievende boycotters willen zeggen: boycot bullshit. 

Dit stuk stond eerder ook op Spunk

Volg Derek op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (37)