608
3

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Cadillac

Dit is wat Job zo complex maakt. Hij wil graag gekke dingen, tot het zo ver is.

Job – vijftien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

Job heeft het voor elkaar: wit glitterpak aan, zwarte pruik op, gouden zonnebril over zijn oren en de linkerarm losjes rustend op het portier van een roze Cadillac uit 1959. Zijn tante regelde deze waanzinnige auto via de Cadillac-club. Waarom? Omdat Job in zijn Elvis-fase zit. Tegen iedereen vertelt hij dat hij The King himself is. Alleen de zuurstokroze bolide – gezien in een YouTube-filmpje – ontbrak er nog aan.

Nu dus niet meer. De welwillende eigenaar van de cabrio heeft ons naar de rivier gereden voor een Hollywoodwaardige fotoshoot. Achter de auto hijsen wij ouders ons in roze rokjes en jasjes, zodat we passen in het decor.
Het resultaat is geweldig en hilarisch. Jobs tante en nichtje maken honderden foto’s en video-opnames van de hele Elvis-familie in de stralende zon.

Tegen het eind van de shoot heb ik kramp in mijn kaken. Niet alleen vanwege de ‘smiles’ voor de camera, maar ook door het geforceerde lachen naar de eigenaar van de wagen. Ik blijf maar zeggen dat Job dit ‘echt leuk’ vindt. Dat straalt Job namelijk niet bepaald uit. Ons kind is bokkig en zeurt om zijn iPad. “Nu niet! En nee, je kunt niet in de auto liggen. Zitten blijven!”

Job zweet heftig onder zijn pruik. We zingen Elvis-liedjes ter afleiding. Dit is wat Job zo complex maakt. Hij wil graag gekke dingen, tot het zo ver is. Dan voelt het als ‘moeten’ en zet hij de hakken in het zand. Leg dat maar eens uit aan de mensen die hier alles uit de kast halen om hem zijn gedroomde foto in die Cadillac te bezorgen.

“Straks is hij hartstikke blij”, hoor ik mezelf zeggen. Het is nog waar ook. Na afloop raakt Job niet uitgekeken op de filmpjes. De volgende ochtend vraagt hij of hij weer in de roze auto mag.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reacties (3)