607
2

Emeritus hoogleraar Gezondheidszorg

Ivan Wolffers (1948) studeerde af als arts. Sindsdien schrijft hij over medische onderwerpen, variƫrend van medicijnen tot zijn eigen prostaatkanker. Hij promoveerde in de medische antropologie en werd in 1989 benoemd tot buitengewoon hoogleraar aan de Vrije Universiteit in Amsterdam waar hij tot zijn emeritaat in 2014 Gezondheidszorg en Cultuur doceerde.

De geheimen van onze lichaamstaal

Iedere dag een gezond weetje. Vandaag over hoe je een debat wint

Ivan Wolffers schrijft elke dag een gezond weetje, gebaseerd op onderzoeken met merkwaardige en soms ongelofelijke uitkomsten. Door de weetjes van Wolffers leer je van alles over bijvoorbeeld verschillende ziektes, medicijngebruik en gezond afvallen, maar ook over de vaak komische verschillen tussen mannen en vrouwen.

In de jaren zestig had ik een boek dat getiteld was ‘The Medium is the Message’ van Marshal McLuhan. Zijn betoog was dat het eigenlijk niet uitmaakt wat de inhoud van de boodschap is, maar hoe iets gebracht wordt. Daar moest ik aan denken toen ik een recensie las over een publicatie over de Amerikaanse politiek: ‘Creatures of Politics: Media, Message and the American Presidency’ door Michael Lempert en Michael Silverstein.

In politieke debatten zoals die tussen Obama en Romney gehouden worden gaat het niet om wat ze zeggen maar om de toon en de lichaamstaal.

In het boek wordt bijvoorbeeld beschreven hoe in 2004 Bush erin slaagde om ‘echt’ over te komen door expres fouten te maken. Het was de beste strategie om het tegen John Kerry in een debat op te nemen omdat die laatste veel beter wist waarover hij sprak, maar nu juist ‘onecht’ overkwam.

Lichaamstaal, gesprekstoon (aanvallend of terughoudend), hoe je haar zit, hoe kort je rok is of wat voor stropdas je om hebt zijn zo belangrijk in de communicatie dat het er meestal niet meer om gaat wat je zegt. Iedereen lijkt dat ook te beseffen en zit opgehypt aan de tafels van de praatprogramma’s en is bezig zoveel mogelijk oneliners te scoren. Want wie de lachers op zijn hand heeft is spekkoper. Zelfs in de debatten bij de Nederlandse Tweede Kamer-verkiezingen bleek het er uiteindelijk alleen maar om gegaan te zijn hoe de lijsttrekkers waren overgekomen. En bij de debatten tussen Obama en Romney ging het ook niet om inhoud, maar om lichaamstaal. Obama keek vaak omlaag tijdens het eerste debat en verloor daarom. In de latere debatten maakte hij regelmatig gebruik van een hamerende hand (vakmensen noemen dat de powergrip) en daarom werd hij in die debatten als winnaar gezien.

Ik was 20 en studeerde net geneeskunde. Te pas en te onpas haalde ik Marchal McLuhan aan. Als grapje gaf iemand mij daarom een boek waarin alle woorden doorgekrast waren. Aanvankelijk vond ik het briljant, maar ben je na een jaar nog altijd blij met zo’n boek? Ik heb het uiteindelijk maar weggegooid, want je wilt ook wel eens echt iets lezen.

Het weetje van woensdag nalezen: Mensen met macht glimlachen minder vaak terug

Volg Ivan Wolffers ook op Twitter
Zijn meest recente boek is: Gezond


Laatste publicatie van IvanWolffers

  • Broer van God

    Oktober 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (2)