Laatste update 11:24
1.790
9

Corporate antropoloog

Dr. Danielle Braun is corporate antropoloog. Reist de wereld rond op zoek naar wat we van tribes overal op de wereld kunnen leren over onze eigen samenleving. Schrijver van de boeken ‘de Corporate Tribe’ ‘Building Tribes’, 'Da’s Gek’ en 'Tribaal Kantoorgedoe'. Ze spreekt en schrijft over organisatiecultuur. Begeleidt leiders bij conflict en verandering. Ze is Directeur van de Academie voor Organisatiecultuur. Onder de titel #antropoloogdesvaderlands geeft ze duiding aan de dingen die om ons heen gebeuren.

De nieuwe melancholie als hokje

Wat me vooral jeuk tot in mijn kruin bezorgt is dat zowel de nieuwe melancholie als de nieuwe meeste mensen deugen trend tot nieuwe identiteitskeuzes lijken te leiden.

Ik smul van ze. De groep ‘Vlaamse psychiaters’, met trouwens minstens even goede Nederlandse soortgenoten, die ons inwijden in wat ik graag ‘de nieuwe melancholie’ noem. De acceptatie dat het leven een zeven is. Dat verdriet bij het bestaan hoort, dat niet elke emotie op een depressie duidt, dat we de GGZ moeten bewaren voor echte psychiatrische ziektes en niet voor wat zielenleed, en dat aanvaarding van het lot tot grote zielenrust leidt. Ik geloof ze, drink ze, slurp ze op. Ze maken grauwe dagen gewoner en wolken lichter. Ze pleiten voor de luiken af en toe te sluiten, je niet gek te laten maken door apocalyptische doemscenario’s en te genieten van gezin, huis en haard.

Tegelijk wil ik gooien met hun boeken, schreeuwen ‘man, maak er wat van’, roepen dat het grumpy old boys zijn die eens met Van Rossum moeten gaan praten, vind ik het moppersmurfen en zeikmannetjes. Zesjescultuursnuivers die alleen in een westers welvarend land dit soort uitspraken kunnen doen. Moet je eens in een wederopbouw land als Cambodja mee aankomen; praten over of je ongelukkig wordt door geluk na te streven. Luidkeels uitlachen zullen ze je. Mens… brood op de plank. Ik hoor vanaf de wolken Ramses zingen ‘zing, vecht, huil, bid, werk, lach en bewonder.’ Ik geloof in gaan tot het gaatje, de wereld zelf mooier kleuren. Dan wil ik mijn haar losgooien, dansen tot in de nacht, werken tot ik er bij neerval en heel China eruit concurreren, ondernemen dat het een lieve lust is. Rot op met je het leven is een zeven. Acht geeft kracht, een negen is een zegen en met een tien wordt je gezien.

En dan hebben we ook nog de ‘de meeste mensen deugen cult’. Echt… ik vind het een wereldboek van Bregman. En van al die anderen die ons erop wijzen dat mensen in principe lief zijn, elkaar willen helpen, dat de mensheid nog niet naar de klote is. Zelf neig ik van nature iets meer naar ‘we zijn monsters als mensen en moeten een beetje begrensd worden’, maar dat zullen mijn overgeërfde Holocaust roots wel zijn. Maar ik laaf mij dorstig aan de ‘we-deugen-hoop’.

Wat me vooral jeuk tot in mijn kruin bezorgt is dat zowel de nieuwe melancholie als de nieuwe meeste mensen deugen trend tot nieuwe identiteitskeuzes lijken te leiden. Laten we net politiek links- en rechts wat los, worden we over de hele linie wat meer fluïde als het gaat over De Grote Identiteitsissues, hebben we dit weer bedacht. Hoor ik mensen om mij heen de vraag stellen: ben jij van dat mensen deugen of van het meer negatieve mensbeeld? Geloof jij in actie of in acceptatie? Houd je van pak je leven in handen of het leven doet ook maar wat het wil?

Weet ik veel. Ik ben van niet kiezen. Doe er niet aan mee. Ik geloof in allebei. Je hebt toch gewoon dagen dat het leven je overkomt en het een beetje uitcorveeën is. En je hebt dagen dat je vliegt en je de wereld in je broekzak lijkt te hebben. Er zijn zesjes en tienen. En soms een dikke drie. De ene dag deugt de buurman. En de andere dag is het een asshole. Mezelf vind ik dagenlang echt bijzonder aangenaam gezelschap. En dan weer het monster van Frankenstein.

Alsjeblieft maak geen nieuwe hokjes lieve psychiaters en filosofen. Ik houd van allebei. Van veel. En van weinig. Ik houd het bij radicale nuance. Professioneel schizofreen. Bi-reli, bi-polair, bi-seksueel, bi-politiek, bi-cultureel, bi-optimistisch, bi-deugdzaam, bi-politiek, bi-aangenaam. Twee kanten dus. Minstens. Gelukkig. Toch een hokje.


Laatste publicatie van Danielle Braun

  • Da's gek

    Een antropologische kijk op 'normaal'

    2018


Geef een reactie

Laatste reacties (9)