1.801
31

Econoom en jurist

Antonie Kerstholt (1951) is econoom en jurist. Hij heeft meer dan dertig jaar praktijkervaring als advocaat, bedrijfsjurist en management consultant.

Antonie is ook initiatiefnemer van diverse juridische websites, waaronder www.overeenkomst.nl. Daarnaast schreef hij het boek 'Ondernemen in zwaar weer' en is hij gastspreker voor diverse brancheverenigingen.

Er is niets mis met no cure no pay-advocatuur

Sterker nog: met het no cure, no pay-systeem kan de toegang tot ons rechtssysteem voor alle rechtzoekenden geborgd en transparant blijven

De ophef over de vermeende verboden afspraak tussen klokkenluider Bos en zijn advocaat Korvinus dwingt de Orde van advocaten na te denken over het nut van het nog langer handhaven van het verbod op het ‘no cure no pay’-betalingssysteem. Het opheffen van het verbod op no cure no pay zal voor iedere rechtzoekende in een tijd dat de gefinancierde rechtshulp verder wordt afgebouwd, alleen maar voordelen bieden. Zeker als de Orde van Advocaten grenzen zal stellen aan maximale vergoedingen bij dit betalingssysteem.

Wat is no cure no pay
Het verbod op het betalingssysteem no cure, no pay, houdt voor rechtzoekenden in dat advocaten met hun cliënten geen afspraken mogen maken (met uitzondering van letselschade- en overlijdensschade zaken) dat de betaling van hun dienstverlening afhankelijk wordt gesteld van het te behalen resultaat van een zaak. Bij geen resultaat hoeft er niets betaald te worden. Dat is het risico van de advocaat. En bij een goed resultaat krijgt de advocaat een vergoeding welke relatief hoog kan uitvallen, omdat ook het risico van het niet betaald krijgen van zaken met een slecht resultaat, voor de advocaat economisch afgedekt moet zijn. De verliesgevende zaken moeten dus door de winstgevende zaken financieel gecompenseerd worden. En dat levert soms extra hoge vergoedingen op in individuele succesvol afgeronde dossiers en zaken. Ten nadele van de individuele cliënt die daarmede het risico van het moeten betalen van een dure advocaat bij verlies van zijn zaak, compenseert. 

Verbod is niet meer van deze tijd

In de verzorgingsstaat waren er goede argumenten te verzinnen om cliënten te beschermen tegen de nadelen van het no cure, no pay-principe. En die nadelen kunnen groot zijn. Zo kan bijvoorbeeld een advocaat bewust alleen maar zaken aannemen waarvan op voorhand het risico van verlies als nihil kan worden ingeschat terwijl voor die zaken door de advocaat toch een hoge vergoeding (sucess fee) wordt bedongen. In dat soort zaken is  de cliënt beter uit met een betalingssysteem gebaseerd op het aantal uren dat aan de zaak wordt besteedt en een vast uurtarief. Maar ook kan een nadeel zijn dat de advocaat eerder geneigd is te schikken, om zijn vergoeding veilig te kunnen stellen. De participatiesamenleving waarin we nu leven vraagt om een geheel andere benadering van het no cure no pay-principe. Toepassing van dat beginsel geeft aan minder draagkrachtige rechtzoekenden wel de mogelijkheid om verzekerd te blijven van professionele rechtsbijstand. Zeker nu de overheid de gefinancierde rechtshulp nog verder wenst af te bouwen. Het toegankelijk blijven van ons rechtssysteem voor alle rechtzoekenden, rijk en arm, is immers een basisvereiste voor een goed functionerende rechtsstaat.

Maximumvergoedingen en transparante offertes beschermen rechtzoekenden

De nadelen van het no cure no pay-betalingssysteem kunnen snel weggenomen worden. Iedere zaak kent immers vaak vooraf een goed in te schatten ‘financieel belang’ dat met de zaak of het dossier gemoeid is. En als de Orde van Advocaten maximale vergoedingen verplicht stelt die zijn afgestemd op het financiële belang van een no cure no pay-zaak, kunnen exorbitant hoge vergoedingen en succesfees gemakkelijk worden voorkomen. De toegang tot ons rechtssysteem blijft dan voor alle rechtzoekenden geborgd en transparant, zeker wanneer de rechtzoekende ook nog eens bij meerdere advocaten tegelijkertijd offertes aanvraagt voor zijn no cure, no pay-zaak of dossier.

Zaak Korvinus testcase voor modernisering regelgeving advocatuur

Het onderzoek naar de vermeende afspraken tussen de klokkenluider Bos en zijn advocaat Korvinus, zou voor de Orde van Advocaten een goede aanleiding moeten zijn om het verbod op het no cure, no pay-principe nog eens goed tegen het licht te houden. Juist klokkenluiders en hun advocaten zouden direct baat kunnen hebben bij een opheffing van het verbod. Dan zouden veel meer klokkenluiders en andere kwetsbare rechtzoekenden verzekerd zijn van professionele rechtsbijstand, als ze dat nodig blijken te hebben. Het is de hoogste tijd dat de advocatuur mee gaat met haar tijd en niet blijft steken in een bescherming van rechtzoekenden die daar zelf niet (meer) om vragen.

Laatste publicatie van Antonie Kerstholt

  • Ondernemen in zwaar weer

    99 handige tips om te overleven

    2009


Geef een reactie

Laatste reacties (31)