1.008
20

Voorzitter Dwars, GroenLinkse jongeren

Diederik ten Cate (1989) is sinds augustus 2009 voorzitter van DWARS, de GroenLinkse Jongerenorganisatie. Voor zijn tijd als voorzitter was hij twee jaar landelijk bestuurslid van DWARS en bestuurslid van de GroenLinks afdeling De Bilt. Naast zijn werkzaamheden bij DWARS studeert Ten Cate politicologie in Nijmegen.

Generatie Y is niet te stoppen

Internet biedt enorme kansen voor een nieuwe generatie wereldburgers. Die kansen moeten we met beide handen aanpakken, niet beperken.

Tijden veranderen. Wij, leden van een frisse generatie, worden wel eens generatie Y genoemd: een generatie die meer en meer afhankelijk is van digitale communicatie. Uit cijfers blijkt dat 76% instant messaging en instant updates gebruiken om op hoofdlijnen met anderen te communiceren. De huidige generatie Y is de laatste generatie die ouders heeft uit de oude generatie; de zogenaamde generatie X. Dit betekent in feite dat generatie X binnen een of twee generaties helemaal is overgegaan in generatie Y.

Over pak hem beet een jaar of vijftig zijn we dus met zijn allen één grote generatie Y, die in grote mate hoofdzakelijk via digitale communicatiemiddelen communiceert. Dat kun je proberen tegen te houden middels internetcensuur en een downloadverbod. Er zijn echter ook hele goede redenen om dat niet te doen. DWARS, de jongerenorganisatie van GroenLinks, organiseerde zaterdag 29 mei een LAN-party in het Oosterpark van Amsterdam, waar bestanden in vrijheid met elkaar gedeeld kunnen worden. Waarom?
De afhankelijkheid van internet is al vergevorderd in onze samenleving. Het censureren en het blokkeren van internet van bepaalde individuen, bijvoorbeeld voor illegaal downloaden, is daarom een veel te zware straf voor een licht vergrijp. Een scholier moet tegenwoordig op internet kijken voor schoolroosters, de moderne particulier regelt zijn afspraken in een digitale agenda en. Er valt iets voor te zeggen dat iemand zijn internetverbinding afpakken gelijk staat aan gedeeltelijke vrijheidsberoving. Bovendien is voor het handhaven van controle op downloaden grootschalige filtering van internet nodig; een grove schending van privacy voor alle internetgebruikers.
Al zou je de onevenredige zwaarheid van internetafsluiting en de privacyschending van internetcontrole naast je neer leggen, dan is er altijd nog de kwestie van uitvoerbaarheid. Jazeker, je kunt een IP-adres traceren en blokkeren. Het probleem is echter dat je op die manier meestal gelijk een heel huishouden afsluit. Je treft dus evengoed mensen die al hun internetfiles legaal downloaden. In ons rechtssysteem kun je gelukkig niet gestraft worden voor iets wat je niet hebt gedaan. Daar loop je ook gelijk tegen de reden aan waarom vervolging überhaupt niet mogelijk is: je kunt niet vaststellen wie in een huishouden precies schuldig is aan illegaal downloaden.
Voorstanders van een downloadverbod dragen aan dat door illegale verspreiding via internet hun auteursrecht wordt geschonden. Dat is inderdaad een serieuze kwestie waar een oplossing voor bedacht moet worden. In plaats van repressieve maatregelen die aantoonbaar niet werken, zou je juist moeten kiezen voor een ander verdienmodel voor auteurs. Er zijn al verscheidene bedrijven in de ICT-markt die zich hier voor inzetten, zoals Apple met haar easy-to-use downloadprogramma Itunes en het nieuwe Spotify, waarmee gebruikers op een toegankelijke manier tegen betaling de door auteursrechten beschermde files kunnen gebruiken.
Internet biedt een plek voor het ontplooien van creativiteit en algemene (educatieve) ontwikkeling; creativiteit en ontwikkeling die over de hele wereld gedeeld kan worden. Het is een illusie om te veronderstellen dat de overheid die ontwikkeling kan tegen houden. Sterker nog; de overheid zou het recht van iedere Nederlander op vrij internet moeten erkennen en vrij toegankelijke draadloze netwerken in het openbaar vervoer en publieke ruimtes moeten faciliteren. Laten we niet achter de feiten aanlopen; laten we klaar zijn voor de toekomst.

Geef een reactie

Laatste reacties (20)