1.140
78

schrijfster

Claudia Biegel (Amsterdam, 1957) studeerde culturele antropologie aan de UvA.

In voorjaar 2011 debuteerde ze met Foute Sarahs. Een roman over vooroordelen tegen vrouwen van vijftigplus waarvan ook een muzikaal theaterstuk is gemaakt.

Haar tweede roman Rusteloze benen volgt in 2015. Een familiedrama tegen de achtergrond van een traumatische KOPP-jeugd.

In de herfst van 2015 verscheen Verbrande levens een bundel van elf korte verhalen over waarom mensen op de vlucht slaan.

Lente 2019 verschijnt Claudia’s vierde boek over intergenerationele overdracht van oorlogstrauma’s. Het boek is gebaseerd op het oorlogsdagboek dat haar moeder bijhield in Tjideng, een Jappenkamp in het voormalig Nederlands-Indië.

Naast haar schrijfwerkzaamheden werkt Claudia Biegel als communicatieadviseur. Ze is moeder van twee kinderen en woont samen met haar man in Amsterdam.

Meer informatie: www.claudiabiegel-messcherpeteksten.nl

Geschiedenisonderwijs maakt verbod op genocide-ontkenning overbodig

Investeer in meer en beter geschiedenisonderwijs. Dat zorgt ervoor dat iemand die genocide ontkent vanzelf wordt ontmaskerd als leugenaar

Dat genocide afschuwelijk is en nooit meer zou mogen voorkomen, daarover zijn de meeste mensen het eens. Althans daar ga ik vanuit. Dat het nog steeds gebeurt en ook in de toekomst niet valt uit te sluiten, is helaas een feit. Het menselijk tekort, laten we het daar maar onder scharen. Tot zover, het makkelijke deel van mijn verhaal. Maar nu dan het controversiële.

Tenslotte is dit een column. Waarom, vraag ik me af, moet er een verbod bestaan op het ontkennen van genocide? Een vraag die weer actueel is geworden, nu Frankrijk het ontkennen van de Armeense genocide wil verbieden. Ook het ontkennen van de Holocaust is verboden. Of dit eveneens geldt voor de genocide in Rwanda, Cambodja of de bijna uitroeiing van de Amerikaanse Indianen, weet ik niet. Sterker nog, ik durf zelfs niet te beweren dat deze moordpartijen het stempel genocide mogen dragen. Daarover is het laatste woord vast niet gezegd. Want het luistert nauw, deze definitie-kwestie. Wanneer is het wel of niet…? Heel wat dure vergaderingen van de Verenigde Naties die daaraan op zijn gegaan.
Een verbod op ontkennen…Het kan er bij mij niet in. Zeker niet in deze tijd waar de vrije meningsuiting zo wordt gecultiveerd. Waarin het beschimpen van elkaars religie en geloofsovertuiging door sommigen tot een kunst is verheven.
Is het niet beter, vraag ik me af, om zo’n verbod overbodig te maken? Bijvoorbeeld door te zorgen dat de geschiedenis levend blijft. In plaats van verbieden, kunnen we ook investeren in goed en objectief geschiedenisonderwijs. Zowel internationaal als nationaal. In Nederland kunnen bijvoorbeeld de lesuren worden verdubbeld en het vak verplicht gesteld in het eindexamen. Met andere woorden als we het geschiedenisonderwijs intensiveren, zal ontkenning van genocide geen effect hebben. De ontkenner zal dan vanzelf worden ontmaskerd als een kwaadaardige leugenaar die er belang bij heeft om de feiten te verdraaien.

Mis niets: Volg Joop op Twitter, vind Joop leuk op Facebook


Laatste publicatie van Claudia Biegel

  • Rusteloze Benen

    Roman

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (78)