2.278
28

journalist

Francis Jorissen (1950), Belg die in Frankrijk woont. Nieuwsgierig, freelance journalist, polyglot en would-be reiziger met een bijzondere belangstelling voor het Midden-Oosten, alles wat iets verder ligt dan de horizon, gezonde voeding, koken en jazz.

Griekenland blijft aan tafel, omdat een nieuwe drachme niet kán

De prijs om over te schakelen naar een nieuwe munt is enorm, een bankroet land kan dat niet betalen

Tot op het laatste moment bleef een ‘Grexit’ boven de eurozone spoken, maar uiteindelijk wist men op de marathonvergadering dit weekend toch knopen door te hakken. Volgens Merkel is er zelfs geen sprake van een plan b. Of de ‘oplossingen’ de komende week zullen overleven, moet nog blijken.

Ook is onduidelijk of de Griekse banken de komende dagen hun deuren weer zullen openen, waarschijnlijk niet. De Grieken weten in ieder geval wel dat de riemen nog meer aangehaald moeten worden. Het is nu al duidelijk dat ze een toekomst met nog meer besparingen en nog meer armoede tegemoet gaan.

Woensdag wordt in het Griekse parlement gestemd over de nieuwe hervormingen, die volgens het afgesloten akkoord doorgevoerd moeten worden. Waarschijnlijk komen die wetten er wel doorheen, weliswaar met hulp van de oppositie. Men weet nu al dat een aantal parlementsleden van de Griekse regeringspartij Syriza tegen zal stemmen, of zich zal onthouden van stemming. De vraag is nu hoeveel leden dat er zullen zijn. De regering zal geen meerderheid meer achter zich hebben staan, wat automatisch de deur opgezet voor een nieuw samen te stellen meerderheid. Dat betekent uitbreiding van de regering, met één of meerdere andere partijen, waaronder bijvoorbeeld To Potami.    

De liberale pro-Europa en pro-business partij is met 17 zetels de vierde grootste partij van Griekenland en geniet in de EU-instellingen het vertrouwen van Schulz en Juncker. Of Tsipras premier blijft zal afhangen van de dissidentie in zijn rangen. De premier zal niet anders kunnen dan nieuwe verkiezingen uit te schrijven, als de dissidentie te groot blijkt. En of Tsipras en Syriza die zullen overleven, staat voorlopig in de sterren geschreven.
Maar zelfs als het Griekse parlement instemt met de nieuwe hervormingen, zijn we er nog niet. Ook verschillende andere parlementen van landen uit de Eurogroep moeten zich nog over het akkoord buigen en ermee instemmen. Pas als dat allemaal lukt, kunnen we spreken van een ‘oplossing’. Al is het nog de vraag hoelang deze standhoudt.
Wat het resultaat ook is, Europa zal nooit meer hetzelfde Europa zijn. Het zal een Europa van twee of meer snelheden zijn. Van twee, of meer kampen. Eén tegen en één voor de hegemonie van Duitsland over de eurozone. Wie de titels van de Europese pers doorneemt, behoeft niet meer uitleg. In Italië keert de hele pers, links en rechts, zich tegen Duitsland. Men spreekt over een ‘Diktat’ van Duitsland. In Frankrijk vraagt men zich af wat de bedoelingen zijn van Duitsland. De historische nauwe samenwerking tussen Frankrijk en Duitsland staat ter discussie. Het is nog maar de vraag of deze, ondanks de sussende woorden van premier Valls, het zal overleven. In Duitsland schaart zelfs de Tageszeitung, die toch wel min of meer links is en aan de Groenen verwant, zich achter Merkel.
Op Twitter laten kritische stemmen zich niet onbetuigd. De hashtag #ThisIsACoup is sinds zondag trending topic. Op het sociale medium leven twitteraars zich naar hartenlust uit en fulmineren ze tegen Duitsland.
De vraag waarom Griekenland de ene na de andere vernedering over zich heen laat komen is niet nieuw; de laatste tijd hebben velen zich het op diverse fora afgevraagd. Zo wordt het ervaren, als een vernedering. Waarom blijft Griekenland aan tafel zitten?, vraagt men zich af. Waarom slikt het steeds meer eisen van de schuldeisers, waarom heeft het niet zelf de deur dichtgegooid en zijn zij niet uit de Euro gestapt om verder hun eigen gang te kunnen gaan met een nieuwe drachme?
Wel, omdat het zo eenvoudig niet is. De prijs om over te schakelen naar een nieuwe munt is enorm. En eigenlijk haast onbetaalbaar voor een bankroet land.  De voormalig Griekse minister van Financiën, Yanis Varoufakis, vatte het op 11 juli samen, door de vergelijking te trekken met Irak, na de invasie en de val van Saddam Hoessein in 2003, toen een nieuwe dinar werd geïntroduceerd:

In bezet Irak, nam de introductie van nieuw papiergeld bijna een jaar in beslag, de inzet van ongeveer 20 Boeing 747’s, de mobilisatie van de militaire macht van de VS, drie drukkerijen en honderden vrachtwagens. Bij gebrek aan dergelijke ondersteuning zou een Grexit vergelijkbaar zijn met de aankondiging, 18 maanden op voorhand, van een grote devaluatie: een recept voor de liquidatie van alle Grieks kapitaal en de transfer ervan naar het buitenland  via alle mogelijke kanalen.

Zijn artikel is trouwens niet alleen interessant voor dit uittreksel. Het is aangeraden lectuur. Je vindt het hier.

Geef een reactie

Laatste reacties (28)