491
3

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Heimwee

Job - veertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt

‘Zijn stem verandert.’ Deze week kreeg ik het van drie mensen te horen. Het gaat dus snel. Job haalt de hoge tonen niet meer als hij het SpongeBob-lied meezingt. En als hij met zijn onwennige gromstem het gebruikelijke zinnetje ‘mama ik heb dorst’ uitspreekt, klinkt dat als een bevel van een piratenkapitein die zijn bootsman opdraagt als de sodemieter drank voor hem te halen.

Heimwee
Foto: Annemarie Haverkamp

Juist deze week kreeg Rob dankzij Google (‘beleef deze dag opnieuw’) een filmpje op zijn telefoon van een vierjarige Job. Ons hoogblonde zoontje ligt in een zwemluier op een zonnebed en piept ‘mama, mama, mama’. Te horen is hoe wij hem sommeren even zijn mond te houden. Ik heb te doen met het aandoenlijke ventje. Kijk nou hoe schattig hij is.

Hadden we destijds wel door hoe schattig hij was? Genoten we genoeg van hem? Google stuurt meer foto’s en filmpjes uit 2009. Samen bekijken we ze op Robs telefoon. Die voetjes! Die krulletjes! Maar vooral: dat stemmetje! We smelten.

Job was zo compact, hij paste op ieders schoot. Ergens voel ik heimwee. Wat simpel was alles toen, we hoefden nog niet zo te zeulen met onze uit de kluiten gewassen tiener.

Maar ik weet dat het nep-heimwee is. Het is een verlangen naar een voorbeeldkind dat nooit heeft bestaan. Van Jobs nachtelijke kotssessies maakten we geen foto’s. Van onze vermoeidheid omdat we er elke nacht een paar keer uit moesten, bestaan evenmin beelden. Ik denk aan al die weken dat hij ziek op de bank lag. Die zijn gelukkig niet gedocumenteerd. Of hoe hij ons gek maakte met zijn herhaalgedrag (‘mama, mama, mama’). Dat weten we alleen nog in onze herinnering. Als we eerlijk zijn is de XL-versie van Job met zijn lage stem veel makkelijker.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (3)