1.071
56

GroenLinks gemeenteraadslid Amsterdam

Evelien is geboren op 28 oktober 1984 in Bussum. Ze woont sinds 2003 in Amsterdam. In 2008 woonde ze een half jaar in Nairobi (Kenia) om te werken voor de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, daarna ging ze een jaar studeren in New York (2008/2009) waar ze ook werkte voor een organisatie in Harlem die Afrikaanse vluchtelingen bijstaat met sociale, medische en juridische kwesties. In deze periode van 540 dagen in het buitenland hield ze een blog bij. Vanaf juni 2009 is ze weer terug in Nederland. Op 1 januari 2010 begon ze als promovendus aan de Universiteit van Amsterdam, waar ze onderzoek doet op het gebied van internationaal vluchtelingenrecht en internationaal strafrecht. Daarnaast is ze sinds haar terugkeer uit New York ook lid van de gemeenteraad van Amsterdam voor Groenlinks. Op 3 maart 2010 werd ze opnieuw gekozen in de gemeenteraad. Ze publiceert op persoonlijke titel.

Hijgerige hetze

Er is een reden waarom een strafblad niet vrij opvraagbaar is voor Jan en alleman.

Vandaag was het een journalist van de Metro, vorige week mailde AT5. Ieder Amsterdams raadslid ontving het verzoek om effe het eventueel aanwezige strafblad op te sturen.

Er is een reden waarom een strafblad niet vrij opvraagbaar is voor Jan en alleman. Niet alleen maakt het je heel kwetsbaar door een misstap in het (verre) verleden. Als je een straf hebt gekregen (een gevangenisstraf, een geldboete), en je hebt boete gedaan door te hebben gezeten dan wel betaald te hebben, dan is de kous daarmee af. Moet je dan de rest van je leven daarover verantwoording blijven afgeven?

Enerzijds wordt van politici geëist dat ze vlekkeloos zijn, dat ze niets doen wat god en de zijnen verboden hebben, dat ze altijd en overal practise what they preach. Aan de andere kant moeten politici dichtbij hun kiezer staan, snappen wat ‘de man in de straat’ doormaakt, lekker normaal blijven en vooral je niet verheven voelen boven het gewone volk.

Nieuwsflash: politici zijn ook maar gewoon mensen, met fouten en tekortkomingen. Met snot in hun neus, een gat in hun sok, zo nu en dan een aanmaning voor een niet betaalde rekening, en ja, soms ook een veroordeling voor te hard rijden of dienstplichtweigering. Dat is natuurlijk smullen op de krantenredacties (‘we hebben er weer één!’), maar is het relevant?

Het zou fijn zijn als het journaille zich niet zo hetzerig druk zou maken om het privéleven van (ook hun) politici. Reken ons maar af en wees kritisch op wat we beloven en al dan niet voor elkaar spelen: dat lijkt me een stuk belangrijker.

Geef een reactie

Laatste reacties (56)