4.806
62

Journalist

Linda Kloosterboer is afgestudeerd mediawetenschapper, MA. Daarna werd ze actief als radiomaker en nu werkt ze als journalist voor de opiniesite Joop.nl

Hoezo dankbaar?

Waarom ik als geadopteerde dankbaarder moet zijn dan anderen 

Op zichzelf lijkt het een vrij onschuldige vraag: ‘Ben je dankbaar dat je in Nederland terechtgekomen bent?’ Een vraag die mij vaak wordt gesteld wanneer mensen ‘ontdekken’ dat ik geadopteerd ben

Omdat deze vraag mij al m’n leven lang achtervolgt – en in toenemende mate irriteert – wil ik graag stilstaan bij de boodschap die in deze vraag besloten ligt. En mocht u zelf zich ook wel eens ‘schuldig’ hebben gemaakt aan het stellen van deze vraag let dan extra goed op….
Om te beginnen betekent het woord dankbaar letterlijk dank voelend en voldoening gevend. (Bron: Dikke van Dale). In dit geval is de eerste definitie van toepassing op de, ik doop hem even om,  dankbaarheid-vraag. Met andere woorden: ‘Of ik dank voel dat ik in Nederland terechtgekomen ben?’ In eerste instantie realiseer mij ik dan dat ik niet dagelijks dankbaar ben, ook niet wekelijks maar net als u op momenten dat ergens op de wereld een ramp zich voltrekt, wanneer ik zielsgelukkig ben of als Nederland weer eens een voetbalwedstrijd wint. Maar verder, niet persé. 
En toch impliceert de vraag – die u waarschijnlijk zelden stelt aan iemand die in Geldrop geboren is – dat ik dankbaarder zou moeten zijn dan iemand wiens wieg gewoon in Nederland stond. En daar gaan de vraagstellers de mist in. Maar om dat écht te kunnen begrijpen moeten we misschien up close and personal worden, sta mij toe dat te doen. Stelt u zich voor: u bent geboren aan de andere kant van de wereld, waar uw moeder besluit dat ze niet voor u kan zorgen. Haar besluit brengt haar bij een adoptiebureau die alles in gereedheid brengt voor een buitenlandse adoptie. Want het land waar u geboren bent kan u ook niet opvangen. Dus lijkt deze gang van zaken voor ‘iedereen de beste oplossing.’ Toch? Vervolgens wordt u geboren en direct weggehaald bij uw moeder waarna u een paar maanden in afwachting bent van uw nieuwe ouders. Die u vervolgens in het vliegtuig meenemen naar een land ver van uw vaderland vandaan. 
Misschien is het u al opgevallen maar dit alles – uw lot, uw leven – daar wordt over beslist door anderen. Aan u is niets gevraagd. Het zou zomaar kunnen dat u liever was gebleven in het land van uw voorouders, de taal had willen leren spreken, uw familie had willen leren kennen, een toekomst daar had willen opbouwen. Echter, uzelf speelde bij de start van uw eigen leven geen rol van betekenis.
Kijk, ik ben niet helemaal van gisteren. Theoretisch gezien begrijp ik dat mijn leven er minder sprookjesachtig had uitgezien als ik was opgegroeid in het land waar ik geboren ben. Sterker nog, er was zeker een aanzienlijke kans geweest dat mijn soms falende gezondheid of klunzigheid mij eerder vroeg dan laat fataal waren geworden. Maar toch is dat niet de strekking van mijn betoog. 
Het interessantste vind ik de reden waarom mensen mij juist deze vraag stellen. Want waarom moet ik dankbaar(der) zijn voor mijn leven in Nederland? Impliceert de vraag eigenlijk dat ik , de autochtone Nederlander, moet bedanken voor het feit dat ik hier überhaupt mag zijn? Immers ben ik niet in Nederland geboren dus hoor ik hier niet echt, toch? Een atypische samenloop van omstandigheden maakt dat ik mij er dus altijd van bewust moet zijn waar ik vandaan kom. Laat staan dat er gekeken wordt naar hetgeen ik toevoeg.

Om de hamvraag dan eindelijk te beantwoorden of ik dankbaar ben dat ik hier in Nederland terechtgekomen ben is mijn antwoord: ‘Nee’. Voor mij staat ‘dankbaar zijn’ gelijk aan de erkenning dat ik hier eigenlijk niet mag zijn en dat het een persoonlijke keuze was om hiernaartoe te komen. Dat ik mijn hele leven een schuld moet terugbetalen aan het land en de mensen waar ik onderdeel van uitmaak. En dat maakt mij een outsider terwijl ik mij hier juist zo thuis voel. Maar mocht u mij ooit tegenkomen en up close and personal willen worden, stel mij dan de vraag of ik hier gelukkig ben. Daar kan ik namelijk volmondig ‘Ja’ op zeggen. En hoe dat komt leg ik u dan uit. 

Geef een reactie

Laatste reacties (62)