2.161
30

Hoogleraar Openbare Financiën

Professor Harrie Verbon is econoom en momenteel werkzaam als hoogleraar Openbare Financiën en Sociale Zekerheid aan de Universiteit van Tilburg. Zijn onderzoek behelst onder meer de volgende terreinen: de macroeconomische effecten van vergrijzing, migratie, herverdeling en economische groei, overdrachten tussen generaties (inclusief pensioenen) en verhandelbare emissierechten. Professor Verbon is daarnaast lid van het bestuur van het Rathenau Instituut. Hij was eind jaren '90 lid van de programmacommissie van het CDA, maar heeft inmiddels het lidmaatschap van die partij opgezegd.

Jan-Peter Balkenende oefent weer op zijn oude Pim-Fortuyn truc

We stevenen af op Balkenende V met de VVD als coalitiepartner, noodzakelijkerwijs aangevuld met de PVV.

Jan-Peter Balkenende heeft tijdens zijn carrière in de landelijke politiek met de intuïtie van de spits al vele malen op precies de goede plek gestaan. Daar waar hij de bal alleen nog maar een tikje hoefde te geven. Dit succes zij hem gegund, want zijn techniek laat verder te wensen over. Zijn scorend vermogen bleek tijdens de dramatische paleisrevolutie binnen het CDA in oktober 2001 toen Marnix van Rij, partijvoorzitter en politiek wonderkind uit Wassenaar, de toenmalige fractievoorzitter Jaap de Hoop Scheffer poogde te onttronen om zelf het heft in hand te kunnen nemen. Dat eerste lukte, maar zoals bekend, dat tweede lukte niet, want Jan-Peter was al op de lege CDA-troon gaan zitten en werd door het ganse CDA-volk toegejuicht. Einde politieke carrière van Marnix van Rij.

Jan-Peter had geen tijd om te treuren. Er kwamen verkiezingen aan in 2002 en er moest dus opnieuw gescoord worden. Helaas liepen de Nederlandse kiezers op dat moment weg met Pim Fortuyn die zichzelf al als de volgende premier van Nederland zag. Maar Balkenende had twee gouden sjablonen in zijn campagne. Hij had ‘respect’ voor iedereen en dus ook voor Pim Fortuyn en hij ‘sloot niemand uit’ en dus ook Pim Fortuyn niet. Dat was een groot verschil met de PvdA van Ad Melkert die zijn minachting voor het gedachtegoed en de persoon van Pim Fortuyn niet onder stoelen of banken stak.

Toen werd Pim Fortuyn vermoord, nog geen week voor de parlementsverkiezingen. De kogel kwam van paars, vonden de kiezers en zij straften de paarse coalitiepartijen, PvdA D66 en VVD, met een historisch verlies van 43 Kamerzetels. De kiezers hadden opgemerkt dat Balkenende Fortuyn niet had verketterd en hij werd daarvoor beloond met 14 extra Kamerzetels, en het premierschap tot op de dag van vandaag.

Het lijkt erop dat Balkenende de Pim-Fortuyn truc weer uit de toverdoos gehaald heeft. Geen enkele partij wordt uitgesloten, dus ook Geert Wilders, de natuurlijke opvolger van Pim Fortuyn niet, al ziet hij samenwerking niet gebeuren ‘zoals het er nu naar uitziet’ en lijkt het ‘respect’ dit keer iets minder als acht jaar geleden. Het respect voor de PvdA is nog weer veel minder. Dus stevenen we af op Balkenende V met de VVD als coalitiepartner, noodzakelijkerwijs aangevuld met de PVV (zoals het er nu naar uitziet!).

Het was allang duidelijk dat Balkenende’s hart niet erg links klopt. Met inhalige VVD’ers kan hij beter opschieten dan met calvinistische soortgenoten uit de PvdA. Het hele CDA volgt hem getrouw, hopende dat hij opnieuw het kiezerskanon van 2002 blijkt te zijn. Ook het katholieke smaldeel in het CDA is helemaal klaar om het liberale geluid uit te dragen. De directeur van het wetenschappelijk instituut van het CDA, Raymond Gradus, heeft in een uitgebreid rapport, met medewerking van de onvermijdelijke (maar niet katholieke) CDA-hoogleraar Lans Bovenberg, betoogd dat Nederland moet bezuinigen op zijn collectieve voorzieningen en dat belastingverhogingen schadelijk zijn. CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel deed in zijn weblog ook nog maar eens belastingverhogingen in de ban en voegde daar als een soort waarschuwing voor de kiezer aan toe dat de PvdA de weg naar belastingverhogingen al weer gevonden had.

Pieter van Geel ziet trouwens ook parallellen met 2002. Het in de ban doen van Wilders door links is zo 2002, zegt de bijdetijdse Pieter. Dat, zo lijkt hij te suggereren, kan alleen maar tot een afstraffing door de kiezer leiden. Er is natuurlijk één groot verschil met 2002: Geert Wilders wordt beveiligd en Pim Fortuyn werd dat niet. De moord op Pim Fortuyn bracht de kiezer in een staat van blinde paniek en woede. Laten we hopen dat Geert Wilders ongedeerd uit de verkiezingsstrijd komt. Dan kunnen de kiezers nu wel letten op de techniek van ‘spits’ Balkenende. 

Geef een reactie

Laatste reacties (30)