32.055
294

Schrijfster, werkt met kindsoldaten

Ginny Mooy is schrijfster, antropologe, en grafisch ontwerper. Inmiddels woont en werkt Ginny ruim negen jaar in Sierra Leone, waar ze onderzoek doet naar de gevolgen van extreme geweldpleging, reïntegratie van (en de daarmee samenhangende positie van vrouwen) in de naoorlogse samenleving. Ginny volgt in Sierra Leone de lange termijn reïntegratie van voormalig kindsoldaten voor verder onderzoek.

Over haar eerste onderzoek schreef Ginny de roman 'De wil om te doden'. In April 2009 verscheen Ginny’s tweede boek 'Moordjongens'. Een boek voor jongeren vanaf 12 jaar, gebaseerd op waargebeurde verhalen en situaties.

Bekijk ook haar website www.ginnymooy.nl

Nicolette van Dam en de Nederlandse humor

Dat Nederlandse humor in de rest van de wereld niet zo lekker valt, begint wel een beetje een patroon te worden

Oh, oh, oh wat hebben we gelachen om Nicolette van Dam gisteren. Fantástische grap over het nationale voetbalelftal van Colombia, die al cokesnuivend een muurtje vormden op het voetbalveld. Oh excuses. Ik zeg dat verkeerd. Ze maakte een Twittergrap. Maar die viel gek genoeg niet zo lekker bij de Colombianen. Dus moest Nicolette van Dam haar excuses aanbieden.

Het mocht niet baten. Een paar uur later zag ze zich gedwongen haar functie als ambassadeur van UNICEF neer te leggen. En dat viel weer niet zo lekker bij het Nederlandse volk. Want dat is toch belachelijk? Een grap moet kunnen, nietwaar? Ze moeten maar een dikkere huid kweken, daar in dat Colombia. En ze moeten maar een gevoel voor humor krijgen. Tssss. Zachte eitjes. En arme Nicolette van Dam die vanwege die overgevoelige cokesnuivers haar mooie baantje op moet zeggen. Om een Twittergrap. Een Twittergrap! Kom op nou mensen. Het is Twitter maar. En een grap! Het is niet eer-luk!
Nederlanders en grappen maken. Het hoort bij elkaar, blijkbaar. En dat die humor in de rest van de wereld niet zo lekker valt, dat begint wel een beetje een patroon te worden. Zo hadden we het pijnlijke grapje dat Eva Hoeke in het magazine Jackie  maakte over ‘niggabitch’ Rihanna. ‘Grapje!’ zei ze nog. En Nederland zei: ‘Haha!’ De rest van de wereld niet. De flauwerds! En die ‘bitch’ van een Rihanna, dat ze nou geen gevoel voor humor had zeg! En dat Eva Hoeke daardoor ontslag moest nemen bij dat magazine. Flauw. Heel flauw.

Ja en die grap van Geert Wilders dan. Met die stickers. Waar Saudi Arabië zo boos om werd dat er handelsboycotten op volgden. De flauwerds! En weer ging er een koffertje met excuses de grens over. Nou! Buh-la-chu-luk vonden we dat maar. Want wat zijn ze toch zouteloos, die buitenlanders. Zo’n plaagstootje, daar moeten ze toch tegen kunnen, hoor. En anders verrekken ze maar. Zoals Verene Shepard en die hele verrotte rot VN. Met hun domme gewauwel over ‘ónze’ zwarte piet. Ze is er toch zeker zelf één! God, de schaterlach over die grap weergalmde door heel Nederland. Hi-la-risch gewoon. Moet kunnen. Is humor om te lachen! Zo’n dom zwartje heeft geen enkel recht om daar beledigd over te zijn. Want dat gaat ten koste van ‘ons’ lolletje. Wat denkt ze eigenlijk wel?

Die verongelijktheid bij Nederlanders als anderen beledigd zijn door ‘grappen’, het is tekenend voor de staat van dit land. We kennen hier ‘de neger omdat het moet’ en een ‘toch wel-toch niet’ ombudsman die zijn vrouw bij wijze van grap niet met een Marokkaanse taxichauffeur meegeeft. Allemaal heus niet erg. En als er dan toch een druiloor is die erover klaagt, doe je even een ‘sorry’ en dan is het zand erover. Dat onze politici en andere invloedrijke personen met het ene discriminerende cliché na het andere op de proppen komen, vinden wij hier inmiddels heel normaal. Niemand heeft het zelfs meer door. De huisneger, de schoonmaakturk en de kankermarokkaan zijn in onze samenleving immers al een hele lange tijd heel erg goed geïntegreerd. Heeft niemand last van. En ja, in Nederland hebben we inmiddels inderdaad zo’n dikke huid gekregen dat we meestal niet eens meer om excuses vragen. Laat staan om andere consequenties. Ah joh, en een ‘slip of the tongue’ was heus niet ècht beledigend bedoeld. Die beledigingen liggen gewoon helemaal zomaar op die tong. Heel gek, waar dat nou vandaan komt.  Weet niemand. De tong van de Nederlander zit kennelijk zó los, dat niemand weet wat en hoe het er daar allemaal passeert.
Maar de rest van de wereld is Nederland niet. En die rare buitenlanders, die pikken dat dus gewoon niet. En dat zal heus niet aan een collectief gebrek aan humor liggen. Het probleem zit in Nederland. In Nederlanders. In het foute gevoel voor ‘humor’. In het neerkijken op alles wat niet Nederlands is, in de overtuigdheid van het eigen gelijk en de absolute blindheid voor het grotere plaatje: de ander. Nederland is niet dat landje met die dichtgetimmerde grenzen. Nederland ligt in de wereld. De wereld is een dorp. Best wel al een tijdje. En je weet hoe het gaat in zo’n dorpje: je wil de sociale controle wel ontlopen, maar dat lukt je never nooit niet. Maar ja, dat kunnen ze ons wel honderd keer vertellen. Het kwartje valt gewoon niet. En dan blijft er toch echt maar één reactie mogelijk op dit soort haatgrappen. Die van Rihanna: “F— YOU!!!”

CC-foto: Moehair

Ginny Mooy schreef het boek Ana

Dit stuk is overgenomen van de website van Ginny Mooy

Geef een reactie

Laatste reacties (294)