650
18

Voorzitter PINK!, jongerenafdeling PvdD

Pablo Moleman is voorzitter van de jongerenafdeling van de Partij voor de Dieren, PINK!. Daarnaast studeert hij Biologie in Amsterdam en probeert tussen de colleges door de wereld te verbeteren. Hij komt op voor de rechten van mensen en andere dieren. Als vrijwilliger is hij onder meer actief bij Stichting Varkens in Nood, het WNF, Amnesty, de Wereldwinkel VU en ICCO.

Niet tegen de staking, wel tegen afval.

De afvalstaking had onvoorzien ook een zeer positief effect. De actie legde pijnlijk bloot wat een verspillend volkje wij eigenlijk zijn

Voor de deur van het Amsterdamse kantoor van de Partij voor de Dieren, gelegen aan de Dam, lag een immense stapel zooi. Wie verder het centrum van de stad doorkruiste, zag overal op straat de blikjes, zakjes, bakjes en pakjes. Gebroken glas, dwarrelend plastic en veel, veel flesjes. De nietsvermoedende toerist moest haast wel denken ergens in Mumbai of Calcutta te zijn beland. Dit alles was het gevolg van een staking van de afvallige vuilnismannen en straatvegers in Amsterdam.

Hoewel PINK! ieders recht tot staking respecteert, zijn wij niet onverdeeld gelukkig met de gevolgen van deze actie. Zij creëerde ongezonde situaties voor mens en dier. Bovendien werd ‘ongedierte’ aangetrokken dat binnenkort weer bestreden zal moeten worden. Zelfs al zou op het binnendringen van onze stad de doodstraf staan, dan is dit een duidelijk geval van uitlokking.

Maar de afvalstaking had onvoorzien ook een zeer positief effect. De actie legde pijnlijk bloot wat een verspillend volkje wij eigenlijk zijn. Zoals Koot en Bie dertig jaar geleden al in hun bescheurkalender schreven: “Als Europese welvaartsmaat geldt het aantal volle vuilniszakken per persoon per jaar”. Wij produceren met z’n allen onnoemelijke hoeveelheden afval. Ook gooien sommigen hun troep klakkeloos op de grond. Door het goede werk van de vuilnismannen bleef dit altijd netjes verborgen, maar nu liggen de feiten letterlijk op straat.

Het is te hopen dat de afvalstaking bij heeft gedragen aan de bewustwording van de Amsterdammers. Het is immers zeer goed mogelijk om de hoeveelheid afval te verminderen. Een ja/nee sticker op de deur plakken scheelt al 34 kilo afval per huishouden per jaar, rekent de website Milieucentraal voor. Men kan ook kiezen voor producten met minder verpakkingsmateriaal en het niet onnodig weggooien van eten. Neem zelf een tasje mee naar het winkelcentrum, in plaats van telkens weer als wandelend reclamebord door de Kalverstraat te sjokken. En natuurlijk produceren wij minder afval wanneer wij minder consumeren. We moeten niet vergeten dat alles wat wij weggooien, ook ooit ergens vandaan is gekomen. Minder afval betekent automatisch minder belasting van natuurlijke hulpbronnen.

Ook de gemeente zou iets kunnen ondernemen. Nu zij toch aan de praat is over de afvalophaling, laat zij dan meteen goede afvalscheiding aan de orde stellen. In tegenstelling tot veel andere steden wordt in Amsterdam gft-afval niet gescheiden, voor of na het inzamelen. Ook het plastic belandt nog steeds op de grote hoop. Wat met de economische crisis niet lijkt te zijn gelukt, zou voor deze kleine afvalcrisis toch mogelijk moeten zijn: grijp haar aan voor hervorming!

Op straat lag een kans, die niet mag blijven liggen. PINK! is niet tegen de afvalstaking, wel tegen afval.

Geef een reactie

Laatste reacties (18)