4.384
13

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

PGB waanzin


Hoe mensen met een persoonsgebonden budget van het kastje naar de muur  worden gestuurd door de Sociale Verzekeringsbank

Job – elf – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

“U moet formulieren downloaden van de website”, zegt medewerker één.
“Die formulieren bestaan helemaal niet”, stelt medewerker twee.
“Het is ten strengste verboden die niet-bestaande formulieren als cliënt zelf in te vullen”, waarschuwt medewerker drie.

Welkom bij de Sociale Verzekeringsbank (SVB). Sinds februari belt de vader van Job vrijwel dagelijks met deze wonderlijk georganiseerde club mensen. Reden: de PGB (persoonsgebonden budget)-chaos. Waar we tot 2014 zelf Jobs begeleidsters mochten uitbetalen, moet de SVB dat nu voor ons doen. Het geld komt niet meer van het rijk, maar van de gemeente. Gevolg: onze zorgverleners krijgen al maanden geen of een uit de lucht gegrepen salaris.

“Het budget van uw zoon is nooit door de gemeente bij ons gestort”, zegt medewerker vier.

“Het geld komt eraan, we hebben gebeld met de gemeente”, bezweert medewerker vijf.

“Wij mogen nooit bellen met de gemeente”, garandeert medewerker zes.

Omdat PGB-begeleiders mensen met een baan zijn die gewoon elke maand geld nodig hebben om brood te kopen en hun huur te betalen, hebben we een deel van de salarissen inmiddels zelf voorgeschoten. Wij als ouders kunnen dat, ja. In tegenstelling tot gehandicapten die juist een PGB hebben omdat ze volledig afhankelijk zijn van de staat en recht hebben op hulp. Die hebben zelf geen inkomen en kunnen dus helemaal niemand ook maar iets voorschieten. De ramp is niet te overzien.

We willen de voorschotten aan Jobs begeleidsters wel graag terugvorderen, dus belt de vader van Job voor de 26ste keer met de SVB.

“U mag ons helemaal niet bellen. U bent niet de wettelijk vertegenwoordiger van uw zoon”, vindt medewerker zeven.

“Ik zie dat het budget van Job bij ons niet onder ‘wmo-begeleiding’ is gestort, maar onder ‘jeugdwet'”, probeert medewerker acht.

Mijn man komt er zelf achter dat het bedrag, dat absoluut niet overeenkomt met het bedrag dat de gemeente Job heeft toegezegd, op beide posten is gestort.

“We doen een spoedbetaling”, belooft medewerker negen.

In de krant lees ik dat SVB-medewerkers bedreigd zijn door boze cliënten (mijn man heeft een alibi). Nee, dat mag nooit. Maar jongens: los dit op. Jullie drijven ons tot waanzin!


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (13)