1.395
42

schrijfster

Claudia Biegel (Amsterdam, 1957) studeerde culturele antropologie aan de UvA.

In voorjaar 2011 debuteerde ze met Foute Sarahs. Een roman over vooroordelen tegen vrouwen van vijftigplus waarvan ook een muzikaal theaterstuk is gemaakt.

Haar tweede roman Rusteloze benen volgt in 2015. Een familiedrama tegen de achtergrond van een traumatische KOPP-jeugd.

In de herfst van 2015 verscheen Verbrande levens een bundel van elf korte verhalen over waarom mensen op de vlucht slaan.

Lente 2019 verschijnt Claudia’s vierde boek over intergenerationele overdracht van oorlogstrauma’s. Het boek is gebaseerd op het oorlogsdagboek dat haar moeder bijhield in Tjideng, een Jappenkamp in het voormalig Nederlands-Indië.

Naast haar schrijfwerkzaamheden werkt Claudia Biegel als communicatieadviseur. Ze is moeder van twee kinderen en woont samen met haar man in Amsterdam.

Meer informatie: www.claudiabiegel-messcherpeteksten.nl

Racisme, Cruijff en integratie

Of het nu gebeurt in sportkleedkamers, directiekamers of gewoon bij de HEMA om de hoek: de problematiek blijft hetzelfde. De ander wordt gezien als minderwaardig. En die ander voelt dit

Het is een uitstervend soort. In Nederland althans. Dat durf ik te stellen zonder wetenschappelijke onderbouwing. Maar ach, hoe betrouwbaar is dat nog tegenwoordig? Dus zonder daarvoor onomstotelijk academisch bewijs te leveren, ben ik ervan overtuigd dat ze amper te vinden zijn. Pure racisten. Mensen die de hele wereld en vooral de mensen daarin uitsluitend en voortdurend definiëren in rassentermen zoals dat gebeurde een eeuw of wat geleden. Net zoals we niet langer rondlopen in berenvellen, zeg maar. Een soort evolutie. In geestelijke zin dan.

Maar voor knallende champagnekurken is het te vroeg. Veel te vroeg zelfs. Want het parttime racisme, is nog springlevend. Het soort racisme dat plotseling omhoog schiet en daarna weer verdwijnt. Als het spreekwoordelijke duveltje … Geen ongevaarlijk fenomeen trouwens. Denk maar aan ex-Joegoslavië of Rwanda. Aan die buren, jarenlang vredig samen en opeens slaan ze elkaar de hersens in…

En nu, toegegeven de intro is wat lang, kom ik bij mijn punt: Johan. Onze Johan. Natuurlijk is hij geen racist. Zelfs als hij ‘dat’ inderdaad heeft gezegd. Maar daar gaat het helemaal niet om. Het racisme, in zijn pure vorm althans, bestaat immers (bijna) niet meer.

Dus hou op met: is hij het wel, is hij het niet? We voeren de foute discussie. Totaal. En dat is niet eens het ergste. Zeker niet. Gaat het tenminste even niet over de economie of Europa. Kortom alle echte problemen waar Nederland voorstaat. Erger is dat we een kans voorbij laten gaan om ons bewust te worden van een reëel probleem. Van het wij-zij denken, het neerkijken op de ander. Dat wat borrelt onder ons aangeleerde maatschappelijk fatsoen. En of dit nu gebeurt in sportkleedkamers, directiekamers of gewoon bij de HEMA om de hoek: de problematiek blijft hetzelfde. De ander wordt gezien als minderwaardig. En die ander voelt dit. Zelfs als het niet wordt uitgesproken.

Het wordt tijd dat we dit fenomeen onder ogen zien, niet langer ontkennen dat (veel) Nederlanders zich meer waard voelen dan de ander. Dan de buitenlander, allochtoon of hoe je die ander ook wilt noemen. Bewustwording hiervan kan een belangrijke stap zijn op weg naar integratie. Naar samenleven in gelijkwaardigheid.

Een echte racist is hij niet. Johan Cruijff. Zijn opmerking tegen Davids getuigt echter wel van parttime racisme. Maar daarin staat hij beslist niet alleen.


Laatste publicatie van Claudia Biegel

  • Rusteloze Benen

    Roman

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (42)