4.037
49

Analist internationale politiek, Brussel

Tijdens zijn loopbaan bij de Europese Commissie in Brussel vervulde Willem-Gert Aldershoff diverse functies in de departementen voor Internationale Betrekkingen en Binnenlandse Zaken en Justitie. Sinds enkele jaren werkt hij in Brussel als onafhankelijk adviseur en publicist inzake de betrekkingen tussen de Europese Unie en Israël-Palestina.

De afgelopen maanden verschenen bijdragen van hem in de Israelische krant 'Haaretz' en op het blog 'Open Zion' van Peter Beinart in New York. Daarnaast houdt hij zich bezig met Oekraïne.

Serieuze Israëlische media leggen oorzaak geweld bij Israël

'Rechts-nationalistische zionisten als Netanyahu lijden aan een bezetting- ontkenningssyndroom'

Voor de Israëlische premier Benjamin Netanyahu is het overduidelijk wat de oorzaak is van het opgelaaide dodelijk geweld tussen Israëlische joden en Palestijnen de afgelopen weken: de agressieve ophitsing tegen Israël door Palestijnse leiders.

Serieuze media als de krant ‘Haaretz’, een van Israël’s toonaangevende dagbladen, leggen echter onomwonden de schuld bij de al 48-jaar voortdurende Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever, Oost Jeruzalem en Gaza.
Zoals Haaretz-correspondent Chemi Shalev schrijft lijden rechts-nationalistische zionisten als Netanyahu echter aan een ‘bezetting- ontkenningssyndroom’. Ondanks overweldigende bewijzen voor het tegendeel doen dit soort mensen alsof het Palestijns geweld vanuit het niets komt aanwaaien en zich niet afspeelt in een bepaalde politieke context. In recente toespraken in het Israelisch parlement over het geweld gebruikte Netanyahu bijvoorbeeld veertien keer het woord ‘ophitsing’, maar het woord ‘bezetting’ kwam niet over zijn lippen.
Volgens Shalev zijn het niet alleen Israëlische politici die het woord ‘bezetting’ uit hun vocabulaire en hun denken hebben gebannen. Ook doorsnee Israeliërs doen dat inmiddels, evenals hun buitenlandse sympathisanten. “Zelfs Israëliërs die heel goed weten dat het Israëlische leger, de Binnenlandse Veiligheidsdienst en de civiele administratie zelfs de kleinste details van het dagelijkse leven van de Palestijnen regelen, weigeren niettemin het sociale, economische en menselijke leed te erkennen van de bezetting en de blinde haat die die voedt.”
Op 11 oktober kwam daar nog het bericht bij dat Israel’s eigen binnenlandse veiligheidsdienst (Shin Bet) de regering had geïnformeerd dat Palestijnse President Abbas geen terrorisme aanmoedigt ‘en zijn veiligheidsdiensten opdracht geeft om aanvallen te voorkomen’.
Voor deze serieuze Joods-Israëlische analisten en commentatoren heeft het geweld de afgelopen twee jaar liggen gisten onder invloed van verschillende factoren: het door Israëlisch onwil volledig vastgelopen ‘vredesproces’, frustratie van jonge Palestijnen met Israel en het Palestijns leiderschap dat zich te coöperatief opstelt, de totale economische uitzichtloosheid, veroorzaakt door de jarenlange Israëlische beperkingen zoals ook rapporten van de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds onderstrepen. Meer directe aanleiding voor het geweld was de Palestijnse angst dat de Israëlische regering – onder druk van fanatieke religieuze joden – tegen de bestaande afspraken in, joodse gelovigen zou toelaten op de Tempelberg (daar ligt de Al-Aqsa moskee, de op drie na heiligste plek voor moslims). Ook was er de nachtelijke brandstichting door jonge joodse kolonisten eind juli die tot de dood van een anderhalf jaar oude Palestijnse peuter en zijn ouders leidde.
Volgens commentatoren als Asher Schechter is het laatste Palestijns geweld geen intifada, geen georchestreerde politieke massa-beweging. De meeste, veelal jonge, daders opereren op eigen initiatief met als wapens ‘keukenmessen’, ‘schroevendraaiers’ en stenen. Ook zijn opvallend veel jonge vrouwen actief. Zoals Asraa Zidan Tawfi een 30-jarige moeder van drie met een diploma van de Israëlische Technion Universiteit. Na een mislukte poging een Israëlische soldaat neer te steken werd zij door een groep gewapende politie- en veiligheidsmensen omringd en enkele minuten later van zeer dichtbij doodgeschoten. De aangrijpende scene is op Youtube gedetailleerd te volgen.
Ook in Nederland zijn er nog altijd de nodige politici die lijden aan het ‘bezetting-ontkenningssyndroom’, zie VVD, Christen Unie, SGP en PVV. In Nederland is ontkenning van de Holocaust verboden. Ontkenning van de nu al bijna 50 jaar aanslepende bezetting van Palestijnse gebieden niet. Dat is echter geen reden om de ook door zoveel joden binnen en buiten Israël aangedragen bewijzen voor die bezetting en haar gevolgen niet onder ogen te zien. Het getuigt van een onbegrijpelijk gebrek aan verantwoordelijkheidszin. Politieke besluitvorming gebaseerd op ontkenning van aantoonbare en juiste feiten kan fatale gevolgen hebben.

cc foto: Stephen Harper 

Geef een reactie

Laatste reacties (49)