10.289
3

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Van der Valk

Ik ben niet alleen opgelucht dat we Jobs printje hebben bemachtigd, maar nog meer dat het restaurant ernaar vráágt. Vooral nu de besmettingscijfers weer oplopen

Job (17) is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

cc-foto: tmooyy

“Mag ik de QR-codes zien?” Gretig houd ik Jobs papieren vaccinatiebewijs onder de scanner van de gastvrouw in het restaurant. Vorige week vreesde ik nog dat we, door mijn schuld, zonder QR-code de verjaardagslunch van oma gingen missen. Net voor het feestje ontdekte ik dat Jobs DigiD was verlopen, en die hadden we nu net nodig om de coronapas uit te printen (Job heeft geen telefoon).

De bureaucratie was ons eens goed gezind: Jobs DigiD arriveerde op tijd en het vaccinatiebewijs bleek online keurig gekoppeld.

Ik ben niet alleen opgelucht dat we Jobs printje hebben bemachtigd, maar nog meer dat het restaurant ernaar vráágt. Vooral nu de besmettingscijfers weer oplopen en mijn zoon nog altijd kwetsbare longen heeft. Het Van der Valk-restaurant in Deventer voelt veilig. De keten met de Toekan behoort toch al tot onze Job-favorieten omdat we geen rare fratsen hoeven uit te halen om binnen te komen. Meer dan eens moeten er bij andere uitgaansgelegenheden eerst sterke mannen opdraven die Jobs rolstoel over een hoge drempel kunnen tillen, of bevindt de rolstoelingang zich ergens om de hoek. Dan moeten de andere gasten eerst opstaan omdat de wielen lastig tussen de tafeltjes door passen. “Sorry mevrouw, mogen we even…” Begripvolle blikken, maar het voelt oh zo ongemakkelijk.

Niet bij Van der Valk met die royale hellingbaan voor rolstoelen en kinderwagens, pal naast de draaideur. De gangen zijn heerlijk breed en er is een bank bij de tafel waar Job gerust op mag liggen.

Als ik vraag of we de lege rolstoel buiten de eetzaal mogen parkeren omdat zo’n ding er zo ongezellig uitziet, pakt de serveerster het handvat al beet en zegt ze: “Ik rijd hem wel voor u naar de garderobe.” Klinkt klein, maar betekent veel. Onze rolstoel begrijpt ze als een noodzakelijke accessoire die je, net als een paraplu, even bij de kapstok stalt.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Ik heb geleefd

    Wat de dood je kan leren over het leven

    maart 2021


Geef een reactie

Laatste reacties (3)