926
6

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Vriendloos

Job heeft geen vrienden buiten onze woonkamer. Geen leeftijdsgenoten met wie hij ongein uithaalt.

Job – zestien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

cc-foto: Steve Buissinne

De beste vriend van mijn zoon is zijn pluchen konijn. Terwijl ik dit opschrijf, twijfel ik. Of is zijn vader zijn beste vriend?

Job heeft geen vrienden buiten onze woonkamer. Geen leeftijdsgenoten met wie hij ongein uithaalt. Niemand waar hij zijn diepste geheimen mee deelt. Er komt nooit iemand voor hem aan de deur.

Vriendinnen heeft hij wel: professionals, we noemen hen begeleidsters. Dat zijn lieve meiden die we betalen om bij hem te zijn. Sommigen zijn maar een paar jaar ouder dan hij. Ze spelen met hem in ruil voor een salaris.

Ik geloof niet dat zo’n relatie valt onder de tedere term ‘vriendschap’. Job is daarmee gewoon een van de vele gehandicapte kinderen die geen vrienden heeft – deze week was het in het nieuws.

Nu lijkt het me ook vrij onmogelijk een vriendschap te sluiten met een kind dat niet begrijpt wat zo’n bondgenootschap inhoudt. Jarenlang probeerden de juffen in de klas te stimuleren dat hij zijn aandacht eens richtte op een leeftijdsgenoot. Het lukte zelden. Job weet dat kinderen hem niet begrijpen – of geen geduld hebben – en zoekt automatisch een volwassene op als hij iets duidelijk wil maken. Zou er al een klasgenoot interesse tonen, dan wordt hij zo verlegen dat hij zijn ogen richting hemel draait en de lol er voor de tegenpartij al snel af is. Zo werd mijn zoon een vriendloos kind.

Toen hij net geboren was en wij begrepen dat hij voor altijd gehandicapt zou zijn, vond ik dat een van de ergste dingen. Job zou nooit vrienden hebben. Hoe eenzaam moest dat zijn? Hoe hard. Treurig. Schrijnend.

Het was projectie van mijn kant, weet ik nu. Job praat tegen zijn knuffels en tegen de dingen, hij is nooit alleen. Het leven zelf lijkt zijn allerbeste vriend.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reacties (6)