3.359
53

Historicus en popproducer

Xavier François Baudet (Groningen 1975) is muziekproducent en schrijver van artikelen over politiek en popcultuur. Hij studeerde Amerikaanse- en Sociale Geschiedenis aan de Universiteit Leiden en schreef zijn scriptie over de wisselwerking tussen de Amerikaanse Burgerrechtenbeweging en de doorbraak van Rock ’n Roll. Zijn bijzondere interesse hebben The Beatles, Zeppelins, Kennedy, de EU en de Amerikaanse verkiezingen. Als producer was hij onder meer betrokken bij het album The Hunt van de art-rock formatie Glossy Jesus.

Waarom Moszkowicz het bij het verkeerde eind heeft

Je kunt de overheid niet aanklagen voor de onwetendheid romdom de relatie tussen hun beleid en het ontstaan van radicalisering

Bram Moszkowicz wil de Nederlandse Staat aanklagen wegens het asielbeleid. Ten eerste wil hij hen ‘hulp aan de vijand’ ten laste leggen, ten tweede een opzettelijk streven naar voor Nederland ongunstige onderhandelingsresultaten. Uiteraard is dit weer een fraai voorbeeld van de van Moszkowicz bekende behoefte aan media aandacht. Maar het is te flauw om het daarmee af te doen.

Zelfs als het juridisch een longshot is, is de achterliggende gedachte interessant.
Punt een: “Het Nederlands asielbeleid is een vorm van hulp aan de vijand in een tijd van oorlog”. Ik ben persoonlijk van mening dat onze recente gastvrijheid niet zo enorm goed doordacht is. Want inderdaad is er een veel te grote kans dat er tussen de asielzoekers iemand zit die kwaad wil. Ten tweede is het volstrekt aannemelijk dat na het aanvankelijke enthousiasme bij de politiek de bereidheid om deze problematiek in goede banen te leiden verdwijnt. 
Over een jaar zitten we met (tien)duizenden verwaarloosde asielzoekers, die tegen die tijd net zo verbitterd zijn over Nederland als die andere voormalige clientèle van links: de sociaal zwakkeren die met de dagelijkse verantwoordelijkheid voor de praktische uitvoering van ons asielbeleid zijn belast. In zo’n situatie kun je radicalisering niet uitsluiten. Sterker nog: ik zou het ronduit idioot vinden als mensen er níet door radicaliseerden. Dat geldt wat mij betreft voor beide partijen. 
Moreel gezien is het terecht dat Moszkowicz daar de staat verantwoordelijk voor houdt want het huidige beleid zal zeer waarschijnlijk leiden tot groei van de radicale islam, al dan niet in reactie op de groei van radicaal-rechts, die zelf weer een reactie is op de Islamitische Staat enz. Maar juridisch gezien zal het lastig worden om hulp aan de slachtoffers van een oorlog uit te leggen als opzettelijke hulp aan de aanstichters ervan. Tevens vraag ik mij af of je kunt spreken van ‘vijand’ als je niet officieel in oorlog bent.
Punt twee volgt uit punt één: onze vertegenwoordigers zouden bij onderhandelingen opzettelijk inzetten op voor de staat ongunstige resultaten. Dat punt kun je pas beginnen hard te maken als bewezen is dat de resultaten écht in ons nadeel zijn en niet bijvoorbeeld nóg erger hebben vermeden. En als je al hebt bewezen dat ze in ons nadeel zijn dient nog te worden aangetoond dat daarbij sprake was van opzet.
Ik zelf betwijfel of Mark Rutte er op uit is om ons land een geschiktere broedplaats voor moslimterrorisme te maken. Ik denk hoogstens dat zijn beleid – en daarmee bedoel ik het hele scala aan mislukte, soms liberale, soms sociaal-democratische plannetjes van deze (en eerdere) coalitie(s) – bijdraagt aan een verdere erosie van onze samenleving. Vroeg of laat zullen de spanningen dusdanig uit de hand lopen dat het niet blijft bij een paar autowrakken in Wormerdam – van iemand die trouwens überhaupt geen auto had moeten hebben (laat staan twee) als hij  stond voor wat hij als GroenLinks fractievoorzitter betoogt. Maar dat terzijde.  
Rutte doet gewoon wat hij juist acht. Als apparatsjik heeft hij echter geen idee wat dat is en doet hij dus maar wat de gemene deler is in zijn directe omgeving. Op dit moment is zijn omgeving een vriendenclub van VVD’ers en PvdA’ers. In het rechterdeel van die club heerst de opvatting dat de staat klein moet worden gehouden om het bedrijfsleven de ruimte te geven. In het linkersegment vindt men dat de nationale staat in de weg staat van de Internationale Staat die nodig is om linkse idealen te verwezenlijken. Het resultaat: een beleid dat de nationale staat verzwakt.
Het wemelt in dit land van de politici die het liefst de nationale staat zo snel mogelijk zouden opheffen ten gunste van Brussel. Bezoek maar eens een D66-congres, of een borrel van een studievereniging voor internationale betrekkingen. Maar die mensen willen dat niet om IS ter wille te zijn. Ze hebben gewoon geen idee van de oorzaak-gevolg relatie tussen hun beleid en het ontstaan van radicalisering. Kun je ze dat kwalijk nemen? Ja. Maar ze er voor aanklagen? Tenzij IS bij Moszkovicz staat voor Internationale Staat lijkt het me dat hij juridisch dit keer vrij zwak staat.

Geef een reactie

Laatste reacties (53)