2.683
79

Arbeidssocioloog VU

Dimitris Pavlopoulos is arbeidseconoom en werkt als Universitair Docent aan de Vrije Universiteit Amsterdam, afdeling Sociologie. Hij is in 2007 aan de Universiteit van Tilburg gepromoveerd. Van 2007-2009 heeft hij als Postdoc aan de Katholieke Universiteit Leuven en CEPS/INSTEAD-Luxembourg gewerkt. Van 2001 tot 2003 heeft hij als onderzoeker aan de National Centre voor Social Research in Athene- Griekenland gewerkt.

Wij, de Grieken, willen geen leningen meer

‘We zijn schuldig aan niemand! We betalen niet! We verkopen niet!’

In de laatste twee maanden zijn er een heleboel artikelen met onjuistheden over Griekenland in de Nederlandse media verschenen. Met onderstaand artikel willen we het belangrijkste argument van die onjuiste artikelen ter discussie stellen: de noodzakelijkheid dat Griekenland staatseigendom van 50 miljarden verkoopt en nog zwaardere bezuinigingen doorvoert.

Minister de Jager en sommige journalisten bepleiten sterk dat Griekenland een nieuwe lening nodig heeft omdat de bezuinigingen van 2010 slecht zijn geïmplementeerd. Inderdaad zijn de staatsinkomsten drastisch gedaald en het overheidstekort is vrij hoog gebleven (10.6%). Echter, de reden hiervoor is niet de slechte implementatie van de bezuinigingen, maar de bezuinigingen zelf. Die bezuinigingen hebben ervoor gezorgd dat de pensioenen en de salarissen flink zijn verminderd (we vragen ons af of de Jager met het Griekse minimumloon – €592 per maand – zou kunnen overleven…), dat er 250.000 nieuwe werklozen zijn en de BTW flink is gestegen. Al die maatregelen hebben de economie in een diepe recessie doen belanden. Sinds mei 2010 zijn er 65.000 bedrijven gesloten en is de economische activiteit in de bouwsector met 73% gekrompen. In maart 2011 is de werkloosheid naar 16.2% gestegen en onder jonge mensen zelfs naar 40%. Het BNP, gemeten per kwartaal en op basis van 2000-vaste prijzen is met 6.8% omlaag gegaan.

De hervormingen in de economie hebben er ook voor gezorgd dat de belastingdruk is gestegen voor mensen die altijd belastingen betaalden: de armen, de arbeiders, de ambtenaren en de kleine zelfstandigen. De grote bedrijven en de rijke zelfstandigen blijven profiteren van grootschalige belastingontduiking. Noch de Griekse regering noch de EU oefent druk op hen uit… Het reële belastingstarief voor bedrijven in Griekenland is slechts ongeveer 15%, het laagste in de EU. 4.000 off-shore bedrijven zijn actief in Griekenland en betalen helemaal geen belastingen. Volgens de Global Wealth Databook (Oktober, 2010) is het resultaat hiervan dat 60.000 Grieken onroerend goed bezitten ter waarde van $736 miljard en roerend goed van ongeveer $340 miljard.

Gezien de lange geschiedenis van zulke bezuinigingen in verschillende landen (bij voorbeeld Argentinië, Chili, Mexico, Ecuador) wisten de Griekse regering, de EU en het IMF wel dat het Griekse ‘bail-out’ plan geen kans had om te slagen. De redenen dat die maatregelen in Griekenland zijn geïmplementeerd zijn gegeven door de voormalige president van de Bundesbank, Karl Otto Pohl (Spiegel, 18/5/2010): de bail-out “ging om het beschermen van Duitse, maar vooral van Franse banken, tegen het afschrijven van schulden… Als je daarnaar kijkt, zie je waar dit over ging, namelijk over het redden van de banken en de rijke Grieken”. Wat minister de Jager, Geert Wilders en de ‘respectvolle’ journalisten de Nederlandse bevolking niet vertellen is dat geen enkele cent van de lening die de Nederlandse regering aan Griekenland geeft naar de Grieken zelf gaat. De Griekse staat mag de lening alleen gebruiken om oude leningen af te lossen. Met andere woorden: de EU-regeringen gebruiken de Griekse crisis als een excuus om subsidies aan de banken te verlenen. Het resultaat van deze lening is dat een onbetaalbare staatschuld wordt aangebracht op rekening van de EU-landen. Bovendien, zoals iedereen weet, de crisis stopt niet bij Griekenland. Ierland, Portugal en misschien ook Spanje en Italië zijn hierna aan de beurt…

Tweede bail-out: hetzelfde recept, slechtere resultaten
Op dit moment hebben de Griekse regering, de EU en het IMF een nieuw plan bedacht. Aangezien de eerste ronde van de bezuinigingen mislukt is, beginnen ze een tweede ronde met nog grotere bezuinigingen. Lonen worden met 40% verminderd, de werkgelegenheid wordt verslechterd, de (slechte) welvaartsstaat wordt afgeschaft en de belastingdruk op de lage- en middenklasse wordt verhoogd. Het resultaat hiervan kan alleen maar slechter dan van het vorig bezuinigingsplan zijn: de economie wordt verwoest. Hoeveel de mensen ook te lijden krijgen, het nieuw bezuinigingsplan garandeert dat Griekenland nooit zijn staatschuld zal aflossen. Integendeel: de banken worden blij omdat deze schuld voor de rekening van de Europese regeringen komt.

Het nieuwe aspect van dit plan is dat de Griekse staat gedwongen is tot de verkoop van staatseigendom om een deel van de staatschuld te financieren. Dit extravagante aspect komt op voor de belangen van Griekse en buitenlandse bedrijven die bijna gratis staatseigendom willen krijgen. De eerste bewijzen hiervoor staan klaar: Deutsche Telecom heeft een paar weken geleden 10% van het Griekse Telecommunicatie Bedrijf (OTE) gekocht voor €400 miljoen. In 2008 heeft DT 30% van OTE gekocht voor 3.8 miljard… Maar ook als het hele privatiseringsplan lukt, krijgt Griekenland ‘slechts’ €50 miljard bijeen. Tegenwoordig is de staatschuld €340 miljard en volgens de IMF-voorspellingen wordt die in 2015 €500 miljard…

We willen geen leningen meer!
Elke dag gaan honderdduizenden Grieken de straat op om de bezuinigingen te stoppen en de Papandreou-regering omver te werpen. Voor die mensen ligt de oplossing niet in het krijgen van nieuwe leningen, in het doorvoeren van nieuwe bezuinigingen of in de privatisering van gezondheidszorg, onderwijs en openbaar vervoer. De banken moeten de crisis betalen waarvoor ze verantwoordelijk zijn en die ze in stand willen houden ten koste van de levensstandaard van de bevolking.

De Griekse bevolking heeft de solidariteit nodig van alle Europese bevolkingen. Echter, deze solidariteit betekent het tegenhouden van het verstrekken van een nieuwe lening door de EU. Het betekent de afschrijving van bestaande leningen en geen maatregelen nemen om de banken hun geld terug te laten krijgen. Het betekent ook het tegenhouden van de bezuinigingen in Griekenland, in Nederland en in heel Europa. Het betekent het behouden van het publieke en sociale karakter van onderwijs, gezondheidszorg, openbaar vervoer en de verzorgingsstaat. Ten slotte betekent deze solidariteit dat we samenwerken en de poging van de Jager en Wilders verwerpen om landen en bevolkingen tegenover elkaar te plaatsen. Om de slogan van de ‘indignados’ in Spanje, in Griekenland en in andere landen te gebruiken betekent deze solidariteit te strijden voor ‘echte democratie’ waar de wil van de bevolking en niet de winst van de banken op de eerste plaats komt.

Een laatste word voor minister de Jager en de bankiers: we moeten u waarschuwen dat de afspraken die u heeft gemaakt of gaat maken met de Papandreou-regering niet gerespecteerd zullen worden door de Grieken. De Griekse bevolking heeft besloten om haar toekomst in eigen handen te nemen!

We sluiten af met de slogan van de demonstranten op de pleinen in Griekenland:
‘We zijn schuldig aan niemand! We betalen niet! We verkopen niet!’

Geef een reactie

Laatste reacties (79)