4.269
11

Creatief strateeg en columnist

Nadine Ridder werkt als creatief strateeg voor verschillende opdrachtgevers in de marketing- en reclamebranche. Als activist voor een inclusieve maatschappij is ze actief als columnist, co-founder van stichting Include Now en lid van Nieuw Amsterdam Raad, een adviesorgaan bestaande uit 45 millennials die de Amsterdamse gemeenteraad adviseert.

‘Ze zijn er gewoon niet…’

Een magazine als Vogue en haar hoofdredacteur zou juist de verantwoordelijkheid moeten nemen om diversiteit te bevorderen: dit is tenslotte waar concrete invloed kan worden uitgeoefend.

In een interview in Metro op 24 maart maakt Karin Swerink de klassieke fout door het gebrek aan diversiteit te verdedigen met de opmerking ‘ze zijn er gewoon niet’. Het internet keert zich tegen haar en haar magazine: maar wat schieten we daar nou mee op?

Nadat Eva Hoeke opstapte als hoofdredacteur bij Jackie toen zij de naïeve keuze maakte de term ‘niggabitch’ te gebruiken en zich daarmee zelfs de woede van Rihanna op de hals haalde, gaat opnieuw een witte vrouwelijke hoofdredacteur in de fout op het gebied van diversiteit.

‘Ze zijn er gewoon niet’ is wellicht het meest gebruikte excuus van talkshows, politieke partijen en organisaties om hun witheid te verklaren. Dit excuus werd ook al vele malen onderuitgehaald. De actie ‘pauw&vrouw’ bewees voor iedere mannelijke expert aan Jeroen Pauws tafel een geschikt vrouwelijk alternatief te kunnen vinden en de Correspondent ontving honderden kwalitatieve aanmeldingen toen zij bewust op zoek gingen naar een diverser redactiebestand. De opmerking van Karin Swerink is dus allesbehalve bijzonder of opmerkelijk. Het geeft juist de huidige stand van zaken weer, namelijk: deze is nog steeds belabberd.

Logischerwijs komen de meeste reacties online van vrouwen zoals ik. Vrouwen die diversiteit hoog op de agenda hebben staan omdat ze al hun hele leven geconfronteerd worden met het afwijken van de mannelijke, witte norm. Je kunt het iemand die daar niet mee geconfronteerd wordt niet kwalijk nemen dat ze zich niet altijd bewust zijn van het probleem, omdat slechts een handjevol mensen de aangeboren kwaliteit heeft zich te bekommeren om iets wat hen niet direct persoonlijk raakt. Bovendien is iedereen, ongeacht kleur, religie, seksuele geaardheid, in bepaalde mate geconditioneerd door beeldvorming.

Een magazine als Vogue en haar hoofdredacteur zou juist de verantwoordelijkheid moeten nemen om diversiteit te bevorderen: dit is tenslotte waar concrete invloed kan worden uitgeoefend. Dat deze verantwoordelijkheid (nog) niet wordt genomen, is te zien in de overwegend witte Vogue: haar opmerking verbaast mij daarom juist niet. Natuurlijk zijn de boze reacties terecht. Maar in plaats van de woede te richten op een persoon of een redactie, pleit ik ervoor het probleem zelf centraal te stellen.

Nu Karin haar excuses op Twitter heeft aangeboden en aangegeven heeft dat diversiteit hoog op haar prioriteitenlijstje staat, is het tijd voor actie. Laten we haar de kans geven en hierbij alvast wat tips:

  • Begin met een gevarieerdere redactie. Witte makers maken witte content, dus zorg voor meer balans in het team.
  • Durf de markt wakker te schudden, pak die voorloper-rol en kom met een quotum. Als het in de mode lukt, wellicht gaat de politiek, de media en het bedrijfsleven dan ook over stag.
  • Diversiteit gaat niet alleen over kleur, dus als je een diverser beeld neer wilt zetten kijk dan ook naar uiterlijke kenmerken, gender en religie.
  • Gebruik donkere modellen niet alleen voor ‘exotische’ shoots.

En dan nog een tip, mocht naar aanleiding van deze rel het idee ontstaan om een diversiteitsissue te maken: doe dit niet! Door diversiteit het thema van een issue te maken, wordt het een trucje en in dit geval een zwak excuus. Maak de diverse personen of het thema niet het lijdend voorwerp maar de norm.

Geef een reactie

Laatste reacties (11)