Gevonden voor

  • Dementie

Bij de minister op bezoek: wat als hij in mijn schoenen stond?

Ik vergeet de camera’s, de belangen en verwachtingen en richt al mijn focus en gevoel op dit contact van mens tot mens

De avond ervoor waren er te elfder ure nog dringende telefoontjes gepleegd, van het ministerie naar de regisseur, de journalist en de professor. Mooi dat we kwamen, daar niet van, maar wat waren we precies van plan? De vragen die we op uitdrukkelijk verzoek diezelfde ochtend nog ter voorbereiding hadden opgestuurd, bleken niet zo makkelijk. […]

Vijftien komma een

Hoe meer bekend wordt over het alzheimer-gen, des te meer mijn lot is vastgelegd en ingeperkt. Mijn DNA voorspelt met zekerheid dat ik straks ziek zal worden en zelfs bij benadering wanneer

In het staartje van 2018 vlieg ik er nog even met mijn vriend tussenuit voor een lang weekend naar Edinburgh. Althans, dat is de bedoeling, maar net als de afgelopen twaalf maanden duurt alles langer dan verwacht. De vlucht vertraagt totdat de laatste bar op Schiphol is gesloten, de bagage past niet in de bovenhandse […]

Waarom duurt het zo lang?

'Waarom zijn de pogingen tot nu toe nog niet gelukt? Welke ontwikkelingen zijn er gaande op het gebied van Alzheimer-onderzoek? Wat is er nodig om een doorbaak in te versnellen?'

‘…. en de camera draait.’ Onwennig kijk ik Philip aan. We spreken elkaar regelmatig, maar zo dichtbij hem sta ik anders nooit. De regisseuse heeft ons zorgvuldig op een binnenplaatsje in het ziekenhuis gezet, op precies de juiste plek, met precies de juiste afstand, in precies de juiste hoek, schuin tegenover elkaar. Ik adem in. […]

Een plastic tasje waardigheid

Het leed van dementie is al schrijnend genoeg, laten we alsjeblieft proberen om de schaamte weg te nemen in plaats van te vergroten

‘Ik merk wel dat mama achteruitgaat,’ stelt een goede vriendin vast, terwijl ze tegenover me aan tafel zit in een ultrahip restaurant. Vroeger deelde ik op zulke avonden het verlies van mijn moeder met haar, nu deelt ze het verlies van haar moeder met mij. ‘Laatst heeft ze in haar broek geplast. Voor het eerst.’ […]

Wij willen er liefst niet aan herinnerd worden, hem lukt het niet meer

Vaak verontschuldigt hij zich, dat is misschien wel het pijnlijkste. Wij zien wat er met hem gebeurt, maar hij ziet het zelf ook. En hij kan er niets tegen beginnen

Het begon met een hartaanval. Voor m’n ogen zakte hij in, lijkbleek. Het toegesnelde ambulancepersoneel verrichtte de reanimatie terwijl ik aan de grond genageld stond. Alles leek zich in een parallelle wereld om mij heen te gebeuren waarbij ik wel die andere realiteit in kon kijken, maar zelf onzichtbaar bleef. Na die dag krabbelde hij […]