Laatste update 13 oktober 2017, 09:39
24.151
116

Redacteur en columnist

Joyce Brekelmans (1981) is een nieuwsjunk met culinaire neigingen en een zwak voor woordgrappen. Zij werkt sinds 2013 als redacteur Joop.nl bij BNNVARA en was daarvoor actief als freelance journalist en tekstschrijver. Publiceerde eerder al in de Volkskrant, het Algemeen Dagblad, De Standaard, bij WNL op Radio 1 en bij RTVN-H.

Met Anne Faber is ook mijn gevoel van veiligheid vermoord

"Je bent als vrouw in Nederland veilig, totdat je het niet meer bent. En wanneer dat is kan niemand zeggen"

“Heb je het al gehoord, ze is gevonden.” Ik slik, maar er zit ineens geen vocht meer in mijn mond, terwijl er vuur brandt achter mijn ogen. Godverdomme. De hoop die zovelen van ons voelden maakt plaats voor verdriet. En woede. En angst.

Met de prachtige Anne Faber is ook het gevoel van veiligheid, dat ik goddank meestal geniet, vermoord. Omdat een man een lichaam wilde en lak had aan het mens dat erin woonde. Hij zag iets dat hij begeerde en de rest van de wereld heeft er nu maar mee te leven dat ze haar moeten missen.

Overal liggen schoenen waar ik me niet in durf te verplaatsen. Ik denk aan haar arme, arme ouders. Haar geliefden. Aan de jonge vrouwen die eerder ten prooi vielen aan de waanzin die huist in Michael P. en die nu gedwongen worden om nogmaals in die gitzwarte balk voor zijn ogen te kijken. Het verdriet is te heftig, het trauma te groot.

In de appgroep Girls Girls Girls lees ik: “En het is echt de meest normale situatie. Je bent gewoon fakkin aan het fietsen. Can we fucking live?” Dat is misschien wel waarom deze gruwelijke misdaad zo aangrijpt. De meeste vrouwen hebben door schade en schande geleerd vaak op hun hoede te zijn. We appen elkaar de personeelsnummers van taxichauffeurs en nog eens als we veilig thuis zijn. We lopen ’s avonds met onze vingers door de ringen van onze sleutelbos, de vuist onzichtbaar gebald in de zakken. Want we kennen of zijn allemaal wel iemand die tegen haar wil ineens geen mens meer was, maar een willoos object in de greep van een man.

Statistisch gezien hoefde Anne niet te vrezen voor de enge man in de bosjes. De kans dat vrouwen door een bekende of familielid worden belaagd is vele malen groter. Maar je bent als vrouw in Nederland veilig, totdat je het niet meer bent. En wanneer dat is kan niemand zeggen.

Mijn trein rolt haar stad binnen. Utrecht voelde nog nooit zo leeg.

 

cc-foto: Guillaume DELEBARRE

Geef een reactie

Laatste reacties (116)