444
2

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Prijs

Hij gaf de mensen een dak, medicijnen, en het belangrijkste: waardigheid

cc-foto: Missionari Verbiti e Amici Verbiti

In mijn gebarricadeerde coronahuis danste ik tussen de meubels door. Ik ontweek hier en daar een bos bloemen, maakte een koprol op de bank. Zo vierde ik dat mijn roman De achtste dag was onderscheiden met de tweejaarlijkse Anton Wachterprijs voor het beste prozadebuut.

Terwijl ik uitgelaten op mijn telefoon scrolde, stuitte ik op een bericht van Human Rights Watch dat me zomaar teleporteerde naar Benin. Ik stopte abrupt met dansen en liep behoedzaam over de stoffige rode aarde van West-Afrika. Op de grond lagen mensen op dunne matjes. Een enkeling kwam omhoog om me zijn enkel te tonen: kijk dan, de afdrukken van mijn kettingen staan nog in mijn vlees.

Niet alleen in Benin, maar in zo’n zestig landen ter wereld worden mensen met een psychische aandoening geketend, meldt het bericht van Human Rights Watch. Ik weet het, want ik heb het zelf gezien toen ik in 2015 met het Liliane Fonds in Benin een opvanghuis voor ex-geketenden bezocht.

Het huis werd gerund door een dappere man met het postuur van een bokser die luisterde naar de naam Grégoire Ahongbonon. In zijn truck doorkruiste hij het land om ‘gekken’ los te knippen van boomstammen waar ze vaak al jarenlang aan vast lagen. Hij bevrijdde weggemoffelde kinderen uit hondenhokken. Soms nam hij zo’n verstotene met boomstam en al mee, als het te gevaarlijk was de ketens ter plekke te verbreken.

Gregoire zat nu in mijn hoofd en ging niet meer weg. Hij gaf de mensen een dak, medicijnen, en het belangrijkste: waardigheid. De familie legde hij uit dat het hondenkind niet bezeten was door de duivel, maar een ziekte had. Soms werkte de behandeling zo goed, dat de patiënt kon gaan werken.

Deze week worden de Nobelprijzen uitgereikt. Ik ken wel een kandidaat. Stuur alle bloemen van de wereld naar Gregoire.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reacties (2)